
Ég held að hann sé loftið sem þú andar að þér og ég held að hann sé loftið sem þú blæst frá þér. Ég held að andinn sé hugrekkið í brjósti þér og gleðin sem fyllir þig þegar þú upplifir fegurð heimsins. Ég held að andinn sé möguleiki hjarta þíns til þess að upplifa óeigingjarna ást og sannan kærleika. Ég held að andinn sé krafturinn sem heltekur þig eins og eldtungur þegar þú hélst að þú værir búin/n að gefast upp, sem gefur þér styrk til þess að reysa þig upp, halda áfram og finna lífsneistann á ný.

Frelsi mannsins er nefnilega ekki fólgið í því að vera afskiptur, að geta gert nákvæmlega það sem honum sýnist þegar honum sýnist líkt og ég sjálf hélt á unglingsárum þegar ég taldi mig verða fyrir grófu mannréttindabroti er ég mátti ekki fara á sveitaball, fjórtán ára.

Enn á ný eigum við Uppstigningardag, dag sem kirkjan helgar öldruðum og fer vel á því. Eða hvað er sterkari vitnisburður um lífið sem uppstigningu en einstaklingar með mörg ár í farteskinu? Einstaklingar sem hafa stigið upp aftur og aftur í þeirri vissu að lífið er uppstigning, blessun og von.

Uppstigningardagur er kirkjudagur aldraðra í þjóðkirkjunni. Eldri borgarar eru stór hópur fólks. Ellin er ekki eitt æviskeið, heldur nokkur tímabil. Það er mikill munur á þeim sem er rétt nýbúinn að ná eftirlaunaaldri eða þeim sem kominn er fast að tíræðu. Það er við hæfi að helga öldruðum einn helgidag kirkjuársins af ýmsum ástæðum.

Ég bið ykkur að skilja mig eins og ég verð, þegar ég eldist og haga mér öðru vísi en ég var vanur.
Ísraelsmenn, heyrið þessi orð: Jesús frá Nasaret var maður sem kom til ykkar frá Guði. Guð sannaði ykkur það með því að láta hann gera kraftaverk, undur og tákn meðal ykkar eins og ...
Post 2.22-23, 32-33, 36-39
Hefurðu spurningu um trúna og lífið, kirkju eða kristni?