Pistlar á trú.is eru birtir undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.
4. nóvember 2005
Þegar dyrabjallan hringir hjá þér á mánudaginn, farðu þá ekki tómhentur til dyra. Líklegt er að þetta séu fermingarbörn í sókninni að safna peningum til hjálparstarfs kirkjunnar í Afríku.
Krakkarnir hafa lært um aðstæður þar. Þau vita að þegar grafinn er brunnur geta allt að 1000 manns fengið úr honum vatn í marga áratugi. Alltaf fylgir fræðsla um nauðsyn hreinlætis þannig að fullur heilsufarslegur ávinningur sé af því að fá hreint vatn. Krakkarnir vita líka hvað þau eru heppin að geta verið í skóla, þótt þeim finnist kannski mest gaman í frímínútunum. En það sem er kannski mest um vert er að þau vita að þau hafa valið og möguleikana. Allt er þeim opið. Hjálparstarf snýst að miklu leyti um það að gefa fólki val þannig að það geti haft áhrif á eigið líf. Fátæku fólki er alltof oft bara úthlutað einhverri aðstoð án þess að það hafi nokkurn tillögurétt.
Söfnunarfé notar Hjálparstarf kirkjunnar til þess að virkja fólkið. Það er hvatt til ræða vanda sem glímt er við. Við sköpum lýðræðislegar aðstæður þar sem allir geta sagt sína skoðun, jafn konur sem karlar. Konur og karlar sinna ólíkum verkum og hefur hver sína sýn á aðstæður og umbætur. Þegar ákvörðun liggur fyrir hvort eigi nú að fá aðstoð við að leggja veg á markaðinn til að koma uppskerunni í verð, reisa lítið skólahús eða grafa brunn, er gerður skriflegur samningur. Hjálparstarf kirkjunnar leggur til ráðgjöf og efni sem ekki fæst úr umhverfinu og veitir fræðslu. Fólkið vinnur svo allt verkið. Það skilar sér í ábyrgð og skilningi á nauðsyn þess að halda verkum við og byggja á þeim til frekari framfara.
Fermingarbörnin banka upp á hjá þér sem hluta af fermingarfræðslunni. Söfnun þeirra er leið til þess að tileinka sér boðskap kristinnar: að hjálpa náunganum. Taktu vel á móti þeim!
Allur réttur áskilinn © 2000-2012 Höfundar og þjóðkirkjan. Flettingar 1900.
9. 11. 2005 kl. 12.50
Góðan dag.
Mig langar til að segja frá viðbrögðum dóttur minnar Sigurbjargar Birtu Berndsen sem er 8 ára og er í 4.bekk í Höfðaskóla á Skagaströnd við heimsókn fermingarbarnanna í sókninni.
Þannig var að við hjónin vorum ekki heima þegar þau birtust vorum á badminton æfingu. Sigurbjörg Birta fór til dyra og tjáði söfnunarfólkinu að við værum ekki heima. Þegar að þau hugðust fara á braut bað dóttir okkar þau að bíða. Fór hún þá og sótti baukinn sinn og tæmdi hann og afhenti í söfnunina. Við foreldrarnir vorum mjög stolt af henni þegar við komum heim og hún sagði okkur frá viðbrögðum sínum. Ég tek fram að við höfðum ekkert rætt við hana að þessi söfnun væri í gangi og reyndar farið framhjá okkur að hún stæði fyrir dyrum.
Gangi ykkur sem best.
Kveðjur,
Adolf H. Berndsen