Það var hringt úr skólanum, í símanum var skömmustulegur sonur minn sem sagðist vera hjá skólastjóranum því hann hefði brotið reglurnar.

Líkt aðrir foreldrar sveiflaðist ég á milli þess að vorkenna greyinu og þess að finna til skyldu minnar að setja ofaní við piltinn. Þegar að ég kom heim settumst við foreldrarnir niður með „brotamanninum“ sem ekki var upplitsdjarfur. Við þurftum að ræða hvaða afleiðingar brotið hefði og leyfa honum að segja okkur hvaða leiðir hann sæi til að minnka líkurnar á að þetta endurtæki sig eða jafnvel að þetta gerðist ekki aftur. Hann gat sagt okkur frá öllum hinum skiptunum sem að hann hefði farið að fyrirmælum og fengum hann til að segja frá því hvernig hann færi að því, kannski væri það hæfni sem hann gæti nýtt til að brjóta ekki reglurnar.

Þegar að við sem foreldrar tökumst á við slík verkefni uppeldisins sem að vissulega ögra, leitum við ómeðvitað í það sem við þekkjum úr okkar eigin uppeldi. Því er það alltaf þroskaverkefni foreldra að líta til baka, skoða og vega og meta eigin uppvöxt. Með mildi og skilningi, leggja sig fram um að setja sig í spor eigin foreldra og gæta að virðingu fyrir ólíkum forsendum þeirra. Raunverulega áskorunin er síðan fólgin í að byggja upp sitt eigið viðhorf til uppeldis og sýnar eigin aðferðir í samstarfi við maka sinn.

Sagt er að órofa tengsl séu milli myndar okkar af Guði og því atlæti sem við erum alin upp við. Því er myndin af Guði sem foreldri erfið fyrir mörg, þar sem traustið var ekki til staðar og þar sem að trúnaðurinn ríkti ekki. Ósanngjarnar refsingar eða afskiptaleysi.

Það má því segja að um leið og ég endurskoða það sem að baki er búi ég til nýja mynd af því hvað það er að vera foreldri. Með því hef ég einnig möguleika til að breyta mynd minni af Guði. Get breytt því hvernig ég upplifi hann. Upplifi ég hann eins og barnið í mynd foreldra minna ? Eða upplifi ég hann fullorðin sem elskandi, umvefjandi ?

Foreldrið sem ég vil vera.

Elskandi foreldri sem af elsku vísar réttan veg og styður við þann lærdóm að eyðileggjandi hegðun hafi afleiðingar. Sýnir með fordæmi æðruleysi gangvart því sem ekki er á manns valdi að stýra. Allt með þeim hætti að aldrei sé elskan dregin í efa. Ekki frekar en barnið, efast ég ekki um elskuna þó ég hrasi, en afleiðingunum þarf að taka. Ég reyni að meta hvað er á mína ábyrgð og sleppi hendinni af hinu. Hjálpa barninu að gera slíkt hið sama, greina hvar um afleiðingar eigin gjörða er að ræða og síðan hitt sem ekki er á barnsins valdi. Gæti að því að kenna ekki öðrum um og hjálpa honum að gera það ekki heldur, axla ábyrgð í stað þess að sakfella sjálfa mig eða aðra. Leita tilgangs fremur en svara.

Það hvernig ég horfi á drenginn segir mér mikið. Einmitt þannig horfir hann á mig. Elska og mildi, elskuð eins og ég er, líkt og drengurinn minn elskaður þó hann hrasi.

Þegar öllu er á botninn hvolft er ég þakklát fyrir samtöl við skólastjóra og aðra árekstra við regluverk lífsins, því nándin verður mikil, bljúgur strákur þarf að láta tala blíðlega við sig, klappa sér og knúsa. Á sama hátt hefur það að skoða og horfast í augu við eigin brot dýpkað trúarlíf mitt. Leyft mér að reyna og sjá elskuna og mildina sem þó hefur hjálpað mér að taka afleiðingum þess sem gerðist.

Mikilvægast alls er að hjá drengnum byrjar nýtt líf þegar staðið hefur verið skil á afleiðingum gjörðanna. Einmitt núna á sunnudaginn, raunar hjá okkur báðum.

Við segjum saman :„Ég játa fyrir þér almáttugi Guð, skapari minn og lausnari, að ég hef margvíslega syndgað í hugsunum, orðum og gjörðum. Fyrirgef mér sakir miskunnar þinnar og leið mig til eilífs lífs, til dýrðar nafni þínu”.

Og svarið: Jesús mælti: „Ég sakfelli þig ekki heldur. Far þú. Syndga ekki framar”.
Jóh. 8:11b.

Við gátum þá bæði með áþreifanlegum hætti þegið fyrirgefningu. Við altarið urðum við jöfn, ég auðmjúk og þiggjandi líkt og hann.

Komið er nýtt upphaf, nýtt tækifæri.

Um höfundinn