Eitt af því sem ég reyni að nýta í eigin fari í stað þess að pirra mig á er að vera nær leiðinlega jarðbundin og gagnsemis þenkjandi þó að auðvitað eigi ég einstaka sinnum mína óraunsæju spretti eins og við öll.

Er það gagnlegt og hvernig virkar það í veruleikanum?

Þetta er yfirleitt það fyrsta sem að ég leiði hugan að hvort sem að ég ætla að kaupa mér þvottavél, ala upp börnin mín, sinna sálgæslu eða búa til útfararræðu. Vegna þessa gladdi mig mikið um daginn að lesa grein sr. Guðna Ólafssonar á Melstað í Kirkjuritinu þar sem hann talaði um gátlista sem leið til að samræma prestsþjónustu.

Gátlistar eru nokkuð sem að ég hef notað og fundið að þörfin fyrir þá eykst með árunum. Að kunna, vita og geta getur nefnilega aukið hættuna á að ég freistist til þess að stytta mér leið, tali bara við skírnarfólkið í síma í stað þess að húsvitja. Láti nægja að hitta elsta son gömlu konunnar sem að ég er að fara að jarða í stað þess að hafa fjölskyldufund með nánustu aðstandendum til undirbúnings.

Gátlistinn minnir mig á í hvert sinn að aldrei getur verið um vanabundin verk að ræða heldur er hvert skref undirbúnings og athafnar tækifæri og tilefni til boðunar. Gátlistinn gerir það einnig að verkum að ég hef tilefni til að skoða hvert og eitt verkferli, og fara yfir aðferðir og árangur. Þetta er svona eins og staðall endurskoðandans sem tryggir að sömu forsendur séu við útreikninga ákveðinna liða í hvert og eitt sinn. Ekki síður er mikilvægt að endurskoða gátlistana sjálfa því aðstæður eru ólíkar t.d. í borg eða dreifbýli.

Í vetur komst ég t.d. að því að í borg er ekki er nóg að spyrja brúðhjónin hver eigi að flytja tónlist og leiðbeina með val tónlistar heldur er einnig nauðsyn að spyrja hvort að þau hafi í huga að nota tónlist leikna af bandi og þá í tíma að kanna notkunarreglur kirkjuhússins þar sem athöfnin á að fara fram!

Tækifæri til boðunar eru óendanleg þegar kemur að starfi prestsins og aðeins spurning hvernig þau eru nýtt. Reynslan hefur sýnt mér svo ekki verður um villst að viðmótið, þjónustulundin og samtalið eru dýrmætustu tæki boðunarinnar og hún á sér áhrifamestan stað í persónulegum tengslum prestsins við þau sem hann þjónar. Því er rökrétt að spyrja hvernig gagnlegt sé að veita þjónustu. Í fjölskyldulífinu sem og í þjónustu er gagnlegast að horfa á hvernig hlutirnir eru í raun en ekki hvernig þeir ættu að vera.

Veruleikinn í borgarsamfélaginu er að fólk velur sér prest til þjónustu og kirkju óháð trúfélagaskráningu, búsetu eða öðru sem gæti skipt máli. Langi mig að sr. Hallþóra (dálítið önug en, jarðaði hana ömmu) eða sr. Hallfreður (sem er bara svo hlýlegur) fermi skíri og gifti hér heima í stofu eða í kirkjunni sem að mér líst best á, þá er fátt því til fyrirstöðu. Opinbera stefnan er að fólk eigi að leita eftir prestsþjónustu í sinni sókn, þetta virðist eiga vel við þegar talað er um t.d. barnastarf en þegar kemur að öðrum þáttum þjónustunnar þá sérstaklega prestsþjónustu er reyndin oft önnur.

Önnur staðreynd er að nær eingöngu er miðað við höfðatölu þegar horft er til hversu mörgum prestum og krónum hver söfnuður hefur til að sinna þjónustunni við þau sem til þeirra leita. Það verður að segjast að ég er nokkuð hugsi yfir þessu, ekki síður yfir því hversu misjafnt er hvaða þjónustu sóknirnar eru að veita. 


Kannski kominn tími til að uppfæra fleira en gátlista þegar kemur að kirkjustarfi í borg?

Um höfundinn