Segjum að þú farir héðan úr saltfisknum á eftir og sinnir því sem þú ætlaðir þér í dag. Þegar að þú síðan leggst á koddann í kvöld sofnar þú værum svefni. Á meðan að þú sefur á sér stað kraftaverk. Allt sem að þetta óþægilega sem að hvílir á þér hverfur í einu vetfangi. En vegna þess að þú ert sofandi veist þú ekkert um kraftaverkið.

En svo vaknar þú.

Hvað gerirðu sem segir þér að allt er orðið gott?

Hvað segirðu? líður þér kannski öðruvísi?

Hvernig sjá hin í kringum þig að kraftaverkið hefur gerst?

Þetta er skrítin spurning, sem beinir huga þess sem er spurður að framtíðinni og fær viðkomandi til þess að lýsa því hvernig lífið lítur úr þegar það sem þvælist fyrir, vandamálin, átökin, ósættið er úr veginum. Ótal sinnum ef ég spurt þessarar spurningar í sálgæslusamtölum því hún orðar þránna eftir eilífa lífnu, þránna eftir því góða. Merkilegt er að aldrei hef ég fengið svarið að það hafi verið hringt frá lottóinu og viðkomandi hafi unnið milljónir. Ávallt fjalla svörin um betri líðan, samhljóm í lífinu, svörin orða öll á einhvern hátt þránna eftir góðum samskiptum við samferðafólkið, einfaldir hlutir sem lýsa framtíðinni sem viðkomandi þráir. Það ekki þó kanski enn merkilegra er að kraftaverkin hafa gerst fyrir augum mínum og þeirra ótal sinnum. Alls ekki að nóttu til þegar við sváfum, heldur smátt og smátt. Með markmiðum sem miðuðu í áttina til lífsins eftir kraftaverkið, í átt til eilífa lífsis. Það gerist auðvitað ekki í eitt skipti fyrir öll, það þekkjum við. Alltaf eru nýjar ákvaðarnir að fást við, nýtt ósætti, ný átök við sjálf okkur eða aðra.

„Það verður að ríkja sátt í samfélaginu!“ varð sessunauti mínum á orði við hádegisverðarborð um daginn, ég gat ekki annað en verið honum algerlega sammála enda sátt eitt af grundvallar hugtökum guðfræðinnar. Við fullvissuðum okkur um að við værum að tala um það sama. Við ræddum að sáttin merkir í huga okkar eitthvað mun meira og mikilfenglegra en að vera bara að vera sáttur við sig og sitt. Við töluðum um átök almennt sem eru óumflýjanlegur hluti mannlegrar tilveru og oft jafnvel nauðsynlegur hluti til þess að koma á hreyfingu og nauðsynlegum breytingum. Ég hugsaði til krafaverkafólksins míns þegar hann sagði mér frá því þegar hann sættist sjálfur við óbærilega reynslu. Við rifjuðum upp sögur vonar og sáttar, heilagar stundir þegar við sjálf fundum sátt og við hugsuðum um allan sársaukann sem það kostaði að sættast. Reiðina og tilfinningarnar, og minntum okkur á að kurteislegt spjall átti ekki alltaf við. Raddir reiðinnar og örvæntingarinnar þurftu að heyrast og fá hlustun. Raddir sem í raun voru blessun því þau voru og eru kall til afturhvarfs, til iðrunar og því að umbreyta.

Það er mikilvægt að fá að nefna hlutina réttum nöfnum, óréttlæti er óréttlæti og spilling er spilling. En við þurfum að spyrja: Hvað er að fá allt uppá borðið, komast að sannelikanum um óréttlætið og hvað ætlum við svo að gera þegar það er á borðinu. Er tilgangurinn að sætta og heila samfélagið eða er tilgangurinn að leita réttlætis réttlætissins vegna, dæma í krafti réttlátrar reiði.

Hvernig lítur samfélagið út þegar allt það sem að hvílir á okkur núna er að baki.

Sessunautur minn og ég töluðum um allt það góða sem býr í manneskjunum og á hvern hátt við erum sköpuð til að gera það góða og næra það góða í okkur sjálfum og samskiptum okkar.

Við stigum áfram og sáum þetta fyrir okkur. Sannleiksnefnd bankahrunsins, okkur fannst það svolítið fyndin tilhugsun. Þarna yrði Guðmundur bankadrengur hennar Jóu sem við þekkjum að austan og frændur hans báðir. Mamma nágrannans væri svo í sannleiksnefndinni já og fyrrverandi eiginmaður föðursystur Finns, sem er hálfbróðir eiginmanns míns.

Við hlógum að þessari tilhugsun.

Nálægðin fannst okkur þó auka á líkurnar að geta endurbyggt samskiptin, traustið, upplifa sátt. Bankastjórninn fyrrverandi á börn í grunnskólanum í hverfinu, mamma hans verslar í sömu búðinni og ég hef séð að okkur finsnt báðum gott að kaupa tilbúin kjúkling á föstudögum. Í búðinni verslar líka konan sem missti allt spariféð sitt og hefur vart efni lengur á að kaupa í matinn vegna húsnæðislána. Dóttir hennar veit ég er kennari í skóla barnanna minna og maðurinn hennar hefur misst vinnuna sem smiður og öll eigum við það sameiginlegt að eiga sterkar rætur norður.

Þarna við yfir hádegismatnum sáum við um leið og þetta var orðað hversu óendalega mikilvægt væri að við gætum öll hist við kassann í búðinni og heilsast sátt, alls ekki til þess að fallast í faðma enda þekkjumst við ekki þannig, en sátt. Sátt við að vera búin að segja það sem ósagt var og gera upp það sem var óuppgert okkar á milli.

Búin að orða skýrt sameiginlegt markimið okkar um gott samfélag.

Öll höfum við mikilvægu hlutverki að gegna gangvart sáttinni, í okkar eigin huga, á heimilum okkar gagnvart náunganum og samfélaginu.

Við þurfum ganglegar og uppbyggilegar leiðir til að taka á niðurborti trausts í samskiptum og því þegar við brjótum af okkur og/eða gerum mistök.

Að við getum þegar frá líður sagt sögu sáttar sem náð var með því að öll lögðust á eitt, ekki án sársauka eða radda reiði en sannkallað kraftaverk sem varð að veruleika, heilög stund.

Um höfundinn