Þau lágu hlið við hlið í rúminu sínu, höfðu verið gift í 68 ár, og þau rifjuðu upp kvöldið sem þau hittust fyrst á ballinu og urðu ástfangin hvort af öðru.

,,Þú vissir þá ekkert hvernig ég var“ sagði hún. „Jú ég vissi að þú varst vel af Guði gerð“, sagði hann„og þú veist að ég er mannþekkjari“.

Þegar þau hittust var björt sumarnótt eins og núna, þau dönsuðu og töluðu saman.  Um haustið hittust þau aftur ástin var innsigluð með kossi.  Eftir vetrarlangar bréfaskriftir voru þau trúlofuð og markmiðin sett fyrir framtíðina.  Margt átti eftir á daga þeirra að drífa.  Margsinnis þurfti að takast á og sættast, minna sig á einmitt það að þau voru vel af Guði gerð og því var þeim ætlað að þjóna hvort öðru, sættast, biðjast fyrirgefningar, elskast og takast á.

Ég hugleiddi þessa sögu úr fjölskyldunni minn, af afa mínum og ömmu, þegar ég las versið mitt í morgun:  ,,Enginn sem leggur hönd á plóginn og horfir aftur er hæfur í Guðs ríki“.   
Í öllu sem við fáumst við er að finna ögurstundir þar sem ekki er annað en að hrökkva eða stökkva.  Ef við hikum eða sláum hlutum á frest er allt eins víst að ekkert verði af neinu.
Ást sem játuð er of seint vegna ótta um höfnun.  Beiðni um fyrirgefningu hafnað vegna stolts.  Reiðin sem var nærð og át að innan.  Beiskjan sem ól af sér neikvæðni.  Óttin sem gerði jafnvel minnstu verkefni erfið.  Eftirsjáin sem drap vonina.  Litið um öxl og því gengið í hringi.
Það er spennandi fyrir þig núna að hugleiða þínar ögurstundir og ekki síður að hugleiða hvað er ögurstund fyrir þér ?
Hvað er það sem þú stendur frammi fyrir sem gæti breytt svo miklu ?  Hvað er það sem fær þig til að líta um öxl svo þú ferð í hring en ekki áfram ?

Ungar manneskjur standa frammi fyrir öðrum ögurstundum en þau sem eldri eru, hvert aldursskeið hefur sínar stundir, hver dagur felur í sér ný tækifæri þroska og sáttar. 
Unglingarnir standa frammi fyrir ákvörðunum lífsviðhorfa og lífsstíls. 
Unga fólkið sem stendur frammi fyrir ögurstundum átaka og lífsbaráttu. 
Þau miðaldra standa kanski frammi fyrir ákvörðunum tryggða og ábyrgðar. 
Svo og þau elstu sem standa frammi fyrir ögurstundu lífsviðhorfa og lífsgleði. 
Öll standa frammi fyrir ákvörðun æðruleysis og vonar.

Jesú beinir orðum sínum til okkar allra óháð aldri að öll stöndum við frammi fyrir þeirri ákvörðun að lifa í kærleika og elsku, óttaleysi trúar.

Ég hef aldrei staðið við plóg en veit hins vegar að ekki er mögulegt að ganga í beinni línu lítandi yfir öxl sér.  Eftirsjáin gerir það að verkum að stundin sem lifuð er nú er sjónum hulin. 
Í um daginn var ögurstund í fjölskyldunni minni þegar ég jarðsöng afa minn.  Við hvert og eitt okkar sem þar kvöddum stóðum frammi fyrir margs konar vali. 
Því að kveðja sátt og sleppa hendinni af því sem aflaga fór eða dvelja við það slæma.  Stóðum frammi fyrir þeirri áskorun að hafa augun á sólarupprás upprisunnar en ekki eftirsjá dauðans.  Umfram allt stóðum við frammi fyrir þeirri ákvörðun hvort viðhorf okkar mótaðist af þakklæti eða beiskju.  Valið snérist um hvort von fengi að einkenna upplifunina alla og plógurinn héldi þráðbeint sína leið svo uppskeran gæti orðið trúartraust og þakklæti. 
Afi var bóndi, þó hann hefði ekki starfað við það í áratugi, hann hefði vel skilið líkinguna af plóginum.  Hann hafði fyrirgefið það sem þurfti að fyrirgefa og glaðst yfir því sem var gleðiefni.  Sagt skilið við óttann.  Allt það sem nurlað var saman í áratugi farið í hruni en gat sagt af einlægni og með bros á vör að það skipti hann engu.

Ögurstundir er ekki síst að finna þegar við hvert og eitt lítum til baka og fáum það tækifæri að horfa til baka með þroska áranna í farteskinu.  Fáum tækifæri til að endurrita gamlar sögur. 
Sögur sársauka fá tækifæri til að verða sögur þar sem við setjum okkur í spor allra þeirra sem hlut áttu að málum.  Upplifum skilning á aðstæðum, fyrirgefum jafnvel vonsku og hugsunarleysi.  Sleppum hendini af beiskjunni og sjáum það góða í hverri manneskju, einblínum ekki á það sem fór aflaga.   
Sögur af því góða og skemmtilega fá að verða sögur vonar og þakklætis fyrir það góða sem lifað var, fá að gefa kraft til að takast á við litlausari daga.

Það er ekki létt verk að hafna beiskju hafi einhver gert á hlut manns og það er ekki heldur létt að fyrirgefa.  Slíkar ákvarðanir er þó hægt að taka og Jesú minnir okkur á með líkingunni um plóginn að það er okkar sjálfra að taka slíkar ákvarðanir.    
Sagan af því þegar að afi og amma kynntust þarna í sumarnóttinni varð því á ögurstundu dauðans mikilvægari en sagan af sorg og eymd uppvaxtarinns.  Á ævikvöldi var meira að segja sú saga, sem innifól vonsku, endursögð í ljósi fagnaðarerindisins. 

Ögurstundir ásta og sorga, ákvarðana og lífsviðhorfa er að finna á hverju horni lífsins. 

Guði sé lof fyrir það.

⁵⁷Á leiðinni sagði maður nokkur við Jesú: „Ég vil fylgja þér hvert sem þú ferð.“
⁵⁸Jesús sagði við hann: „Refar eiga greni og fuglar himins hreiður en Mannssonurinn á hvergi höfði sínu að að halla.“ ⁵⁹Við annan sagði hann: „Fylg þú mér!“
Sá mælti: „Drottinn, leyf mér fyrst að fara og jarða föður minn.“
⁶⁰Jesús svaraði: „Lát hina dauðu jarða sína dauðu en far þú og boða Guðs ríki.“
⁶¹Enn annar sagði: „Ég vil fylgja þér, Drottinn, en leyf mér fyrst að kveðja fólk mitt heima.“
⁶²En Jesús sagði við hann: „Enginn sem leggur hönd á plóginn og horfir aftur er hæfur í Guðs ríki.“
    
Lúk 9. 

Um höfundinn