Við vorum að keyra suður til Reykjavíkur vestan af fjörðum út vel heppnaðri heimsókn til kærra vina og ættingja þar sem við nutum hvers dags eins og hann væri okkar síðasti. Vegirnir örmjóir og þverhnípt niður bjargið sem keyrt var eftir.

Eins og hendi væri veifað mættum við bíl sem var of langt inná veginum, fólksbíll með risavaxið hjólhýsi í eftirdragi. Maðurinn minn var fljótur að hugsa nauðhemlaði og þar sem við vorum ekki á mikilli ferð nam bíllin staðar á bjargbrúninni.

Allt var algerlega kyrrt og stillt og heimurinn eins og stöðvaðist í örskamma stund. Við litum hvort á annað og sáum að við vorum lifandi. Þegar ég leit út um gluggann mín meginn og hallaði mér út til að kíkja þá kom í ljós að aðeins þrjú hjól jeppans voru á veginum en hið fjórða var í lausu lofti yfir þverhýptu bjarginu. Við gátum þakkað fyrir að bílstjóri hins bílsins var maður á miðjum aldri auðgljóslega þaulvanur bílstjóri og einnig fljótur að átta sig á því hvað var að gerast. Því ef hann hefði ekki hemlað í sömu mund og við þá hefði hann ýtt okkur út af veginum. Allt fór vel hliðarspeglarnir felldir að bílnum hinum bakkað til baka og við mjökuðum okkur aftur upp á veginn og áfram heim á leið.

Ekki var mikið sofið nóttina á eftir því raunveruleiki nálægðar dauðas var nær en hvarlflað hefði að neinum áður en lagt var af stað til heimferðar. Á margan hátt er ég þakklát fyrir þessa reynslu því að hún var áminning um hversu stutt er á milli lífs og dauða og hversu margvísleg þakkarefni eru í öllum upplifunum góðum sem slæmum.
Gufufjörður er samt ekkert uppháhalds fjörðurinn minn ég er ekki að segja það!

Þegar ég rifja upp það sem ég hugsaði þessi andartök sem liðu þar til bíllinn stöðvaðist get ég ekki annað en brosað því ég hafði gleymt því sem sagt er að á neyðarstund flýgur ótal margt í gegnum hugann á örskotsstundu. Ég var ekki í vafa um nú væri tíminn kominn.

Fyrsta hugsunin var það hvað ég var óskaplega glöð yfir því að vera vakandi, því í firðinum á undan hafði ég verið sofandi, svo það þótti mér mikil bót í máli að fara með augun opin. Næst flögraði að mér hversu ómögulegt var að yngsta barnið var með okkur í bílnum. Ekki var minna ómögulegt að hinir krakkarnir okkar voru dreifðir út um allt og ég velti því fyrir mér hver það yrði sem að myndi tilkynna hverju og einu um þessa atburði. Elsta barnið skiptinemi í útlöndum og hin hvert í sinni sveitadvöl.

Þegar að við vorum lögst á koddann um kvöldið varð ég hugsi yfir þessum hugrenningum deyjandi konu. Ég hugleiddi hversu sjaldan við höfum dauðann í huga og þó. Á einn eða annan hátt kemur dómurinn þó til okkar í slíkri lífsreynslu, í samviskunni, í uppskeru lífernis, samskiptunum við aðrar manneskjur fleira og fleira.
Margar virtrar manneskjur í gegnum aldirnar hafa sagt að til þess að hafa lífið í fókus verði ávallt samtímis að hafa dauðann í fókus. Sama hefur listamaðurinn Jón Sæmundur (Nonni) gert með list sinni þar sem hann segir í áletrunum fatnaðar og listmuna að sú manneskja sem hræðist dauðann geti ekki notið lífsins.

Hugleiðum hvað það er sem fær okkur til að hugleiða dóminn, endalokin og hvað gott líf er, annað en bjargbrúnir lífsins. Með hvaða hætti get ég stuðlað að því að ég sé vel tygjuð alla daga og að ljós mitt skíni.

Dagur Drottins er nærri, megi það vekja með okkur óttaleysi. Að við megum lifa hvern dag eins og hann væri sá síðasti og að við deyjum á réttum tíma.

Amen.

Sannlega, sannlega segi ég yður: Sá sem heyrir orð mitt og trúir þeim sem sendi mig hefur eilíft líf og kemur ekki til dóms heldur er hann stiginn yfir frá dauðanum til lífsins. Sannlega, sannlega segi ég yður: Sú stund kemur og er þegar komin að hinir dauðu munu heyra raust Guðs sonarins og þeir sem heyra munu lifa. Eins og faðirinn hefur líf í sjálfum sér þannig hefur hann og veitt syninum að hafa líf í sjálfum sér. Og hann hefur veitt honum vald til að halda dóm því að hann er Mannssonur. Jóh 5.24-27

Um höfundinn