Jæja elskurnar nú er stundin sem að þið hafið beðið eftir í allan vetur runnin upp. Ég segir fyrir mig að ég sé eftir ykkur, því þetta hefur verið mjög skemmtilegt í vetur. Og það er þannig að mér finnst ég eiga pínulítið í ykkur öllum. Þess vegna á ég eftir að sjá á eftir ykkur með söknuði en líka eftirvæntingu því þið eigið lífið framundan.

Það var ein úr fermingarhópnum sem sagði við mig á æfingunni um daginn að ég yrði að minna ættingjana á að nú mætti ekki lengur klípa í kinnarnar og svoleiðis vitleysu, því að nú væruð þið að verða fullorðin. En það er ástæða fyrir því að við sem að erum orðin fullorðin látum svolítið kjánalega við ykkur stundum. Bönnum og leyfum á víxl, komum stundum fram við ykkur eins og fullorðin og stundum eins og smábörn. Þetta er vegna þess hve okkur þykir vænt um ykkur og þó að við gleðjumst yfir því að þið séuð að verða svona stór þá er það líka erfitt því að við vitum örlítið um það sem bíður ykkar.

Við vitum að þið eigið eftir að verða fyrir vonbrigðum, djúpri sorg og ýmsu fleiru sem á eftir að reyna á. Við gleymum hins vegar oft að þið eruð þátttakendur í lífinu nú þegar og eruð nú þegar að upplifa allan skala tilfinninganna, jafnvel oft á dag. Við gleymum sjálf stundum hvernig okkur leið þegar að við vorum á ykkar aldri. Það er þó ekki jafn langur tími síðan og þið gætuð haldið. Það var þó einn ormurinn í hittfyrra sem spurði mig að þvi hvernig þetta hefði verið þegar að ég og biskupinn hefðum verðið saman í skóla. Honum fannst það hins vegar ekki mjög trúlegt þegar að ég sagði honum að biskupinn gæti nú verið pabbi minn.

Yfirleitt höfum við of miklar áhyggjur og munum ekki að það sem fjölmiðlarnir og ýmsir aðrir segja að skipti máli er ekki alltaf það rétta. Þið skulið reyna að gera eins og Jesú ráðleggur okkur í guðspjallstextanum : ekki hafa áhyggjur af framtíðinni, af því hvernig þið eruð eða hvernig öðrum finnst þið vera. Sjáið frekar hversu einstök þið eruð hvert og eitt og að enginn getur komið í ykkar stað, þið eru öll ómissandi. Ég ætla að segja ykkur litla sögu sem að gefur okkur ráðleggingar varðandi lífsgæðakapphlaupið á skondin hátt:

Það var einu sinni verðbréfasali sem var í frí á fagurri lítilli strönd í Mexíkó. Það sem hann stóð dag einn niður á bryggju leggur að lítill bát með einum manni innanborðs. Aflinn um borð var slatti af vænum fiskum. Verðbréfasalinn spurði sjómanninn eftir að hafa dáðst að aflanum hversu lengi hann hefði verið að ná þessum afla. Sjómaðurinn sagði alls ekki lengi.

Afhverju varstu ekki lengur og veiddir meira ? spurði verðbréfasalinn.

Ja … þetta er nóg til að framfleyta fjölskyldunni sagði sjórainn. Hvað gerir þú svo við afganginn af tíma þiínum spurði verðbréfasalinn.

Ég sef frameftir, leik mér við börnin mín, legg mig eftir hádegismatinn ásamt Maríu konunni minni. Og svo á kvöldin fáum við okkur göngu í bæinn og hittum vini og kunningja svo að við höfum nóg að gera.

Verðbréfasalinn sagði: Sko ég gæti nú aðstoðað þig töluvert. Þú ættir endilega að vera lengur á veiðum og fyrir gróðann gætir þú keypt þér stærri bát. Með gróðanum af veiðum stærri bátsins gætir þú keypt nokkra báta, og fljótlega myndir þú eiga heilan flota. Þú gætir sleppt milliliðnum og selt aflann beint í búðirnar og síðan opnaði þína eigin fullvinnslustöð. Þú gætir þá sjálfur stjórnað veiðum, vinnslu og dreifingu. Þú yrðið auðvitað að flytja til borgarinnar jafnvel síðar til útlanda til að stjórna ört vaxandi veldi þínu.

Sjómaðurinn spurði hugsi : hvað tekur þetta allt langan tíma ?

Verðbréfasalinn svaraði: svona 15-20 ár.

Og hvað svo? spurði sjómaðurinn.

Verðbréfasalinn hló og sagði þá kemur það besta.

„Þú hættir að vinna. Flytur í eitthvað lítið kósí þorp það sem að þú getur sofið fram eftir, veitt svolítið, leikið við börnin þín, lagt þig eftir hádegið með konunni þinni, fengið þér gönutúr í bæinn á kvöldin og hitt vini og kunningja“.

Þið sjáið á þessari sögu að við fullorðna fólkið vitum ekki alltaf best enda erum það við sem að gefum ykkur nammi meira en þið getirð í ykkur látið og dót meira en þið getirð talið. Og svo tölum við um vanþakkláta unglinga og lífsleiða og erum ósköp hissa. Svona erum við nú.

En eins og við höfum talað um aftur og aftur í vetur þá gera allir mistök. Það er ekkert merkilegt að gera mistök það sem er hins vegar merkilegt er að læra á mistökunum. Við höfum líka talað um að við erum alltaf að taka áhættu í samskiptum hvert við annað. Við getum ekki vitað hvernig vinskapur eða ástasamband reynist. En ef að við tökum áhættuna þá upplifum við stundum ólýsanlega sælu og stundum ótrúlegan sársauka. En þetta er það sem að gerir lífið svo spennandi. Áskorun lífsins er fólgin í því að láta umhverfið ekki hafa of mikil áhrif á það hvernig okkur líður. Auglýsingarnar segja að við eigum helst að líta út eins og fyrirsæturnar en gelyma að segja okkur : hversu margar aðgerðir og langan tíma það tekur þau að líta út eins og þau gera. Líka er okkur ekki sagt frá ljósmyndatækninni sem tekur burt allar misfellur í húð, bauga og bólur og allt það sem að gerir fyrirsæturnar að raunverulegum manneskjum. Eða frá því að líf þeirra er langt frá því að vera dans á rósum.

Ósjálfrátt reynum við að líkjast þessu fólki. Hins vegar til þess að okkur líði vel þurfum við að þekkja okkar eigin kosti. Því ef að við þekkjum kosti okkar sjálfra sveiflast líðan okkar ekki eins eftir umhverfinu. Það skiptir miklu máli að við komum auga á að öll búum við yfir hæfileikum, og ég veit að hæfileikar ykkar allra eru miklir og mismunandi. En ég veit líka að sum ykkar vitið ekki af því. Þess vegna ætlið þið að æfa ykkur frá og með þessum degi að koma auga á og muna eftir öllu sem að þið getið en hugsa minna um það sem þið getið ekki.

Ég vona að þetta verði ekki í síðasta sinn sem að við hittumst, að þið eigið eftir að koma til kirkjunnar áfram þó að það sé ekki skylda lengur. Við hér í kirkjunni erum alltaf að reyna að upphugsa leiðir til að fá fleiri til að koma. Því vorum við að velta því fyrir okkur hvort að við ættum kanski að hafa einu sinni í mánuði messu sem bæri yfirskriftina „sunnudagur engra afsakana “:

Þá erum við að hugsa um að vera með legubekki fyrir þau sem hafa afsökunina: sunnudagar eru einu dagarir sem að ég get sofið.

Það verða sérstakir hægindastólar fyrir þau sem finnst bekkirnir okkar of harðir.

Augndropar fyrir þau sem horfðu of lengi á sjónvarpið kvöldið áður. Teppi fyrir þau sem finnst ogf kalt og viftur fyrir þau sem finnst of heitt. Hluti kirkjunnar verður þakinn grasi og tjám fyrir þau sem vilja leita Guðs í náttúrunni.

Læknir verður á staðnum fyrir þau sem ætla sér að vera veik.

Í kirkjunni verður bæðu jóla og páskaskraut fyrir þau sem hafa aldrei séð hana án þess.

Heyrnatæki fyrir þau sem finnst presturinn ekki tala nógu hátt og eyrnatappa sem ekki vilja hlusta.

Þannig að þið sjáið að næsta vetur verða engar afsakanir við sjáum ykkur hér í kirkjunni. Innilega til hamingju með daginn krakkar og við öll raunar.

Nú skulum við standa upp og fara saman með trúarjátninguna …

Um höfundinn