Ég er manneskja ég hef svikið í tryggðum og ég hef sýnt fórnandi elsku.

Ég er manneskja, ég hef valið að segja ekki allan sannleikan því það kom sér vel fyrir mig, og ég hef haft hugrekki til að segja sannleikan þó það kæmi mér illa.

Ég er manneskja, ég hef ítrekað misst sjónar á kærleiksríkum samskiptum og ég hef ótal sinnum sýnt elsku í samskiptum við samferðafólk mitt.

Ég er manneskja, ég hef skorast undan ábyrgð því að það þjónaði mínum hagsmunum og ég hef þorað að kalla aðra til ábyrgðar þó það skaðaði sjálfa mig.

Ég er manneskja, ég þarf sífellt að spyrja til vegar, spyrja Guð og spyrja aðrar manneskjur til þess að stefna í rétta átt. Þarf sífellt að hlusta á svörin af kostgæfni.

Það eru merkileg sannindi hversu það, hver við teljum okkur vera, mótar ákvarðanr okkar. Mótar það hvernig okkur líður og hvernig tengsl við myndum við annað fólk, hvernig við upplifum ábyrgð okkar gagnvart samfélaginu.

Erum við óskeikul eða gerum aldrei neitt rétt ?

Erum við ekki elsku verð eða er enginn nógu góður ?

Hver er þú og hvert verður svar þitt ef ég spyr ?

Segir þú mér söguna af sigunum og velgengninni, eða segir þú mér söguna af ósigrunum, veikindunum og veikleikunum, eða segir þú mér kanski söguna um hvort tveggja.

Segir þú mér söguna um það sem er núna, segir þú hana e.t.v. með því að horfa til baka um leið og þú horfir til framtíðar, fram til þess sem þú trúir og vonar.

Manneskja þarf þarf hugrekki til þess að gangast við sjálfri sér, hugrekki til að sjá mistökin, óheiðarleikan og kærleiksleysið.
En það þarf ekki síður von til að gangast við sjálfri sér svo sú sýn leiði til nýs upphafs.

Leiði til upprisu.

Íslenska þjóðin hefur orðið vitni að og sýnt mikið hugrekki undanfarnar vikur, skýrslan langþráða reyndist alls ekkert yfirklór heldur var sagt af mistökum, óheiðarleika og kærleiksleysi.

Það hefur þó ekki breytt nægilega miklu fyrir þau sem eru án vinnu, ná ekki endum saman.

Hún hefur sagt margt um marga.

Þegar einn höfundur siðferðihluta skýrslunnar notaði ítrekað í fyrirlestri sínum í vikunni orðið„við”, leiðrétti áheyrandi hana með því að segja áttu ekki frekar við„þau“ frekar en„okkur“. Þá lagði hún áherslu á þá sýn að til þess að læra og til þess að geta horft til framtíðar þyrfti líka að segja„við” en ekki aðeins þau.

Við getum mörg án efa sagt„ég bar ekki ábyrgð á falli banka, mistökum í stjórnsýslu eða pólitískri vanrækslu“ en við berum öll ábyrgð á því hvernig framtíðin lítur út.

Hvernig samfélagi við ætlum okkur að búa í.

Þau sem báru beina ábyrgð verða að axla hana, það er ljóst og við berum öll á því ábyrgð á að það verði til lykta leitt.
En það þarf að leiða til lykta með þá sýn að við ætlum að búa saman í samfélagi.
Þar sem við mætumst á kassanum í búðinni, eða liggum sitt í hvoru sjúkrarúminu,
börnin okkar saman í skólanum og ættmennin á sama ganginum á dvalarheimilinu.

En Það þarf að leiða til lykta með svo afgerandi hætti að við getum farið að treysta hvert öðru á ný.

Ég veit ekki hvað ég hefði gert í þeirra sporum ég get vonað að ég hefði breytt rétt en ég veit það ekki með vissu.
Það hefur ótrúlega mikið gerst á undanförnum vikum þó mörgum virðist ekkert hafa gerst.
Tímabil kikjuársins talar sterkt inní aðstæður okkar nú, dauðinn var veruleiki, upprisan blasir við og tækifæri gleðidaganna er veruleiki. Við lifum gleðidagana en svo er tímabilið frá páskum til uppstigningardags nefnt.

Dagarnir eftir skýrsluna.

Sendu hann bara á sjóinn, sagði organistinn við mig í gríni um daginn, þegar ég unglingaforeldrið kveinaði undan hlutverki mínu. Hugsaði til þess að nú væri ég að fá það endurgreitt ríkullega hverskonar unglingur ég var sjálf, vorkenndi mömmu ógurlega nærri því meira en sjálfri mér.

Viðfangsefni unglingsins eru mörg, útivist, félagskapur og tölvuleikjatíminn svo lítið eitt sé nefnt. Í stað rannsóknarskýrslunnar er dreginn fram til lærdóms margháttaður vitnisburður námsráðgjafa og annarra lærðra sem leikra um hvað teljist hollt og gott. Vitnað til gullnu reglunnar í tíma og ótíma við dreng sem telur sig hafa innbyrt kristindóm fyrir lífstíð á nýafstöðnu fermingarári.

Það er flólkið viðfangsefni að verða fullorðinn, það að skapa sér sjálfsmynd og móta söguna af því hver maður er. Uppreisnin er ein leiðin til þeirrar sögugerðar, að aðskilja sig frá hinum, þess vegna geri ég síður ráð fyrir því að unglingurinn minn verði sendur á sjóinn í bráð.

Hann er að glíma við sína paradísarsögu, því paradísarsagan er um okkur en ekki Adam greyið.
Hún fjallar alls ekki um það að ef Adam hefði ekki borðað af trénu þá værum við enn í Paradís.
Hún fjallar fremur um það að verða fullorðinn, að gera greinarmun á því góða og vonda.
Gera greinarmun á okkur sjálfum og Guði.
Hún er það að þurfa að fara á fætur skella sér í fötin og takast á við lífið.
Komast að því að hamingjan vex ekki á trjánum og það sem allra erfiðast er að komast til vitneskju um samábyrgðina.
Að frelsið er ávallt háð frelsi annarra.

Mýta barnsáranna um að getað lifað án tillits til annarra og lifað að eilífu er horfin.

Ég er manneskja, við sem Guð blés í lífsanda við upphafið.

Ég get ekki vitað best ein en við getum vitað saman.
Því andi Guðs er aðeins að litlu leyti í mér einni, andinn er fremur í okkur og tengslunum okkar á milli.

Við erum þau sem Jesús fyllti heilögum anda, og bað okkur að færa hvert öðru þann anda, anda sem er óþrjótandi uppspretta líkt og ástin sjálf, er ástin sjálf.

Við erum ekki óumbreytanlegar verur, við erum sífellt að taka breytingum eftir því sem sögu okkar vindur fram.
Ekki síður tekur það breytingum hvernig við segjum söguna.
Sagan er ávallt sögð með því að horfa til baka og til framtíðar og það mótar hverng núið lítur út.

Sagan sem við segjum verður þó ekki til í tómarúmi hún verður ekki til að sjálfu sér heldur ávallt í samhengi við sannfæringu okkar, umhverfið og aðrar manneskjur.

Þessi saga okkar er meðal annars sögð í Biblíunni, segir hver við erum.
Segir það sem fram kemurí rannsóknarskýrslunni að við erum breisk og svo óendanlega háð hvert öðru.

Biblían segir okkur sögur um Guð sem hjálpa okkur við að lifa sem lærisveinar Krists á jörðu að við fáum lesið skýrslur og sagt sögur af lífi í ljósi sögu Jesú, lífi, dauða en þó allra helst upprisu.

Verkefni trúarinnar er því ekki fólgið í því að óska okkur þess að verða soguð upp til hmnaríkis og fá aftur inngöngu í Paradís heldur fremur að við tökum þátt í að byggja samfélag sem er mótað af anda Guðs.

Aðal markmiðið er ekki eilíft líf eftir dauðann heldur umbreyting lífs hér og nú með helgun og réttlæti.
Því kristið siðferði fjallar ekki aðallega um það að vera kurteis eða vinarlegur, forðast þetta óþægilega, heldur fjallar það um upprisu, um umbreytingu mannlegs lífs, að Guðsríkið verði að veruleika í heiminum.

Með lífi, dauða og upprisu Jesú Krists fengum við að sjá hvernig það líf lítur út.

Kenningarnar sem að Biblían geymir eru því ekki aðalatriðið heldur það að sögurnar sem hún geymir um okkur og um Jesú móti sjálfsskilning okkar sem einstaklinga og samfélags.

Það er sögð saga af heilögum Fransis sem sendi fólkið sitt út með þetta: „Berið fagnaðarerindinu vitni ávallt og ef algera nauðsyn krefur þá predikið“.

Svo það er með lífi okkar sem við berum fagnaðarerindinu vitni, gerum okkar besta, göngumst við mistökum og rísum upp að nýju. En umfram allt sjáum okkur sjálf og náungan með augum Guðs.

Langt ferli er framundan hjá okkur að við lærum að treysta hvert öðru á ný,
að við styðjum þau til ábyrgðar sem það þurfa
og að við öll öxlum þá ábyrgð að skapa samfélag þar sem það erum við en ekki ég og þau.

Ekkert er óumbreytanlegt,

unglingurinn vex uppúr uppreisninni,

mamman lærir að treysta á ný eftir svikin,

og pabbanum rennur reiðin,

við sem þurfum að takast á við mistök gerum það,
einstaklingar, fyrirtæki, kirkja og stjórnkerfi,

við sýnum hvert öðru samúð,

þjóðin verður fullorðin,

fjöll hætta gjósa,

og öll munu rísa upp til lífs að nýju.

Amen.

Um höfundinn