Hún sat aftar en þau hin sem voru komin til kirkjunnar.

Sérkennilegt hugsaði ég þar sem ég horfði fram kirkjuna, gamla konan situr þarna ein en ekki hjá fólkinu sínu. Jæja það er margt í mörgu sagði ég við sjálfa mig.

Tilefnið var skírnarathöfn þar sem fallegur drengur var borinn til skírnar af elsku foreldra sinna. Fólkið hans var þarna með honum, afinn ljómaði þegar nafni hans var nefndur og ausinn vatni til helgunar kropps og sálar.

Gamla konan tók undir af innlifun í skírnarsálminum, barnið möglaði svolítið en allt gekk vel.

Þegar ég kvaddi út við dyr spurði gamla konan: Er ekki kaffi á eftir, nú vissi ég ekki meir fjölskyldan hafði ekki ætlað sér að hafa kaffi í safnaðarheimilinu var ég viss um. Hún var undrandi á þessu svari en kvaddi og fór.

Þar sem ég aðstoðaði unga parið við að taka saman dótið sitt og færa drenginn úr kjólnum spurðu þau hvort að ég hefði þekkt gömlu konuna sem var í skírninni, nei alls ekki var svarið. Við gátum ekki annað en skellt uppúr augljóslega var konan komin til messu enda skírnin á messutíma. Ekki að undra að henni hafi þótt þetta allt hið undarlegasta, örstutt athöfn, fábrotinn söngur, enginn orelleikur og það sem meira var ekkert kaffi!

Kirkjan er öllum opin en okkur finnst við misjafnlega velkomin.
Siðirnir framandi og merking þeirra okkur hulinn. Svolítið eins og að lenda inní athöfn sem er allt önnur en ætlað var. Eða það að ferðast til lands þar sem tungumálið er óskiljanlegt.

Öll fræðsla kirkjunnar, öll predikun, allt þetta er í þeim tilgangi að við verðum heimafólk í kirkjunni. Ekki kirkjugestir þar sem allt er okkur nýtt heldur heimafólk sem þekkjum og vitum tilgang og tilefni þess að máltíðin er borin á borð, barnið borið að fontinum og orðið lesið frá hvern helgan dag.

Reglulega þegar ég ferðast finnst mér oft gott að fara í messu og farið í margar afar minnistæðar messur. Það sem einna eftirsóknarverðast er að sjá fólkið, hvert með sínu lagi á hverjum stað. Því meira að segja á sólarstöðunum þá sér maður heimafólkið í messunni.

Margra klukkustunda serimóníur í Rússlandi þar sem engir bekkir voru til að tilla sér á aðeins nokkrir stóla með veggjum.

Messa í Englandi þar sem messukaffið við fylgdum söfnuðinum í messukaffið sem reyndist bjór á næsta pöbb.

Messa í Portúgal þar sem her gamalla kvenna ætlaði aldrei að hætta að strjúka ljóst hár drengsins okkar.

Messa í Tékklandi þar sem svo kalt var í kirkjunni að prestarnir snýttu sér og hnerruðu á víxl.

Á hverjum stað var tungumál helgihaldsins þó hið sama, messuliðirnir á sínum stað, orðin kunnugleg þó á framandi tungu væri. Við fórum með faðir vorið okkar í takt við kliðinn af röddum heimafólksins, máltíðin á sínum stað. Alltaf vorum við þó sammála um að predikunin væri erfiðasti hlutinn en líkt og þið vitið þá hefur það ekkert með tungumálaörðugleika að gera, því þær geta reynst tómt blaður þó orðin séu á okkar eigin tungumáli.

Ég segi fyrir mig að það er ákv. öryggiskennd sem fylgir því að allt sé á sínum stað, að alveg sama hvar ég er stödd í heiminum þá sé staðið við guðpjalls lesturinn og sagt amen á eftir faðir vori.

Í dag eru hér margir unglingar sem munu verða trúnemar hér næsta vetur. Koma til fræðslu sem er undanfari fermingarinnar. Draumurinn er að þegar þau koma til kirkjunnar verði tungumálið kunnuglegt og merking orðanna merkingarbær. Að þið krakkar finnið öryggiskenndina sem fylgir því að hér sé allt með sínum takti og á sínum stað.

Við erum oft spurð að því í kirkjunni hvort að það sé nú ekki allt of snemmt að ferma börn á fjórtánda ári, sum ykkar eruð ef til vill að velta þessu fyrir ykkur. En svarið er að þetta er einmitt hárréttur aldur því við erum að hefja ákveðna vegferð en ekki að ljúka. Fermingarfræðslan veitir innsýn og fræðslu um kenningar og siði kirkjunnar ekki aðeins hér í Hafnarfirði heldur um víða veröld. Fræðslan er eins og heimreisa um kristinn sið og henni er ekki aðeins ætlað að kenna ykkur utanbókar eitthvað sem er erfitt og leiðlegt að læra heldur mun frekar að vekja ykkur til umhugsunar um ykkar eigin trúargrundvöll. Jafnvel ekki aðeins fermingarbörnin heldur ekki síður fjölskylduna sem að baki barninu stendur.

Núna um daginn kom ég með þá frábæru hugmynd að sonur minn 14 ára skellti sér með okkur pabba hans í messu hingað í Fjörðinn. Mamma er ekki allt í lagi ég er búin að fermast, var svarið !!
Unglingnum fannst rökrétt að fyrst fermingin væri yfirstaðinn þá væri kirkjuferðum lokið og hann gæti haldið áfram uppáhalds iðju sinni að sofa til hádegis á sunnudögum. Hann var nú samt látin fara með við lítinn fögnuð, því ég trúi því að messur séu hollar og góðar alveg eins og að bursta tennur eða drekka ekki gos í öll mál.

Það að læra um gullnu regluna, um mikilvægi þess að sjá sjálfan sig með augum Guðs og læra siðina sem gilda í kirkjunni er hollusta, hollusta fyrir sál og líkama.

En eins og með aðra hollustu þá er ekki annað í boði fyrir okkur sem og önnur sem vinna að fovörnum að leggja inn fróðleik sem eyrun nema með ólíkum hætti og gera að sínum með ólíkum hætti.

Fermingarfræðslan er því upphaf vegferðar þar sem barnið fær tækifæri til að huga að sinni trú og meta með hvaða hætti kristin trú er merkingarbær fyir það. Svo leiðir tíminn og þroskinn í ljós hvort barnið ferminst á hverjum degi með lífi sínu eða kastar trúnni fyrir aðra.

Þar sem ég gekk inn í Kringluna um daginn gekk ég í fangið á dimmrödduðum karlmanni sem ég hafði fermt fyrir 11 árum síðan. „Við eigum von á barni ég og kærastan” sagði hann og brosti hringinn. Samtalið sannfærði mig um að hann hafði fermst þann daginn, sagt með lífi sínu að hann virðir sig, umhverfi sitt og aðrar manneskjur. Vonar og trúir á það góða. Bara það eitt fær mig til að fyllast bjartsýni nú þegar ég horfi á nýjan árgang fermingarbarna.

Við eigum eftir að fylgjast náið að næsta vetur, þið fjölskyldurnar og svo við: Prestar, kórar, organisti og annað starfsfólk sem og þau sem koma hingað sunnudag eftir sunnudag.
Við viljum að þið finnið ykkur hér velkomin. Þó eitthvað virðist framandi í fyrstu, líkt og fyrir gömlu konuna sem mætti í allt aðra athöfn en ætlað var, þá get ég alla vega lofað því að það er kaffi í boði hér á eftir þar sem við getum spjallað og tekið því rólega.

Amen, en eins og trúnemarnir þurfa að læra þá merkir Amen; og megi það verða.

Hlakka til að kynnast ykkur betur kæru fjölskyldur.

Um höfundinn