
Við þekkjum öll einhvern sem sorgin hefur sótt heim, hvort sem það nú er nýlega eða fyrir einhverju síðan. Kannski er það einhver ættingja okkar, vinur eða kunningi. Og við skulum ekki gleyma börnunum

8. mars er ár hvert helgaður konum út um allan heim og réttindum þeirra. Í rúm hundrað ár hafa stofnanir, félagasamtök og kirkjur notað þennan dag til þess að draga athyglina að framlagi kvenna til samfélagsins og varpa ljósi á þætti sem hindra fullt jafnrétti kynjanna. Í ár er yfirskrift dagsins Jafn réttur, jöfn tækifæri, jafnar framfarir.

Ég var að fara á verkstæði með bílinn minn hér inni í Ósló og viltist. Ég hafði lagt leiðina á minnið og ætlaði algjörlega að stóla á það. En minnið brást. Ég var svo rammvilt að ég keyrði um göturnar í einhverju hverfinu fram og til baka og vissi ekkert hvar ég var.

Æskulýðsstarf kirkjunnar er unnið samkvæmt boðun Jesú Krist, í því felst einmitt sú guðlega afstaða að veita ungmennum þann tíma og athygli sem þau þarfnast.

,,Kynþáttamisrétti“ er stórt orð. Við getum auðveldlega litið framhjá því í okkar daglega lífi, sagt að það komi okkur ekki við. En við getum einnig hugsað um kynþáttamisrétti í okkar daglega lífi og sett það í samhengi við það. Ég óska þess að við öll sem sköpum þetta samfélag, tökum okkur stund og hugsum um málið einu sinni enn.

Láttu trú þína bera ávöxt er yfirskrift æskulýðsdagins sem er er í dag – og reyndar æskulýðsstarfs Þjóðkirkjunnar allan þennan vetur. Haldnar hafa verið fjölskyldu- og æskulýðsguðsþjónustur víðast um landið og í kvöld er sameiginleg samvera ÆSKR í Neskirkju.

Ég mun seint gleyma vekjandi áletrun aftan á stuttuermabol sem þýskir unglingar gengu í á kristilegu tjaldmóti rétt fyrir utan Akureyri fyrir um 11 árum síðan. Þar stóð í íslenskri þýðingu „Án okkar verður kirkjan gömul“.

Þegar byrjaði að snjóa í Reykjavík í síðustu viku, breytti borgin um svip. Hús og garðar fengu á sig dulúðlegan blæ, götur og ljósastaurar voru eins og klippt út úr Narníu. Umferðarniðurinn og borgarhávaðinn sem fylgir íbúunum frá morgni til kvölds kæfðist undir þykkri snjóbreiðunni.

Það er hverri manneskju hollt að taka reglulega frá tíma til sjálfsrannsóknar. Kirkjuárið gerir ráð fyrir að á föstunni tökum við okkur sérstaklega tíma til þess. Við rifjum upp píslarsöguna. Leið Jesú að krossinum. Sú saga fjallar um hugrekki. Píslargangan er vörðuð freistingum.

Húsmóðirin eða faðirinn býður þá gjarnan fólki að fá sér af veisluföngum með því að segja einfaldlega: „Jæja, gjörið þið svo vel.“ Og þá hefst árásin.

„Láttu hana fara, hún eltir okkur með hrópum“ segja þeir. Þeir nenna þessu ekki. Þá gerist þetta undarlega; Það er eins og Jesús heyri allt í einu í konunni. Hann lítur upp og hreytir ónotum í konuna, er dónalegur. Hann líkir henni við hund. Hvað er eiginlega að gerast?

Og nú erum við enn farin að heyra valdið tjá sig og segja að almenning varði ekki um þetta og komi ekki hitt við því þetta sé nú markaðurinn. Okkur varðar víst t.d. ekkert um laun manna í skilanefndum bankanna. Þetta er bara markaðurinn.

Stundum tekst maðurinn á við Guð. Hann gerir það þegar hann horfir upp á óréttlætið og þjáninguna sem slær niður þá minnst varir.

Ungur maður þráði að læra forn fræði. Hann taldi sig vera nokkuð vel undirbúinn og hafði leitað sér víða þekkingar. Hróðugur á svip sýndi hann hverjum sem vildi prófskírteini frá frægum skólum. Dag nokkurn gekk hann á fund meistara nokkurs í fornum fræðum. Meistarinn virtist ekki hafa mikinn áhuga á hinum skrautrituðu skírteinum en lagði þess í stað fyrir hann spurningu.

Eva kemur þannig sem „ezer” eða frelsari inn í söguna en ekki sem þjónustupía svo að ekki er hægt að halda fram einhverri meintri kristilegri stigveldishyggju innan hjónabandsins á grundvelli síðari sköpunarsögunnar svo mjög sem hún þó hefur verið til þess notuð um aldirnar.

Hverjir eru ljórar lífsins? Hvar og hvaðan skín ljósið í brjóstkirkju þinni? Textar dagsins fjalla um brigsl Adams og Evu en í 1. Mósebók er saga þeirra sögð sem er um leið saga okkar allra.

Þessa dagana er ég reið. Mig langar svo að ekki bara heimta, heldur fá, sjóð, einskonar ofanflóðasjóð eða vanlukkutryggingar, viðlagasjóð, til að borga fyrir skaðann sem varð af óvissunni sem hrunið olli.

Freistingar nútímans heita neysla, spenna og vald. Þau geta verið slæmir hjáguðir.

Það er alls ekki gott ef þjóðin upplifir innflytjendur sem “ópersónulegan hóp” eða “ókunnugan hóp”. Slíkir hópar er jú oft fornarlömb fordóma eða ástæða mismununar. Því við þurfum að vinna með þetta mál, svo að litið verði á innflytjendur sem hluta af hóp, hluta af íslensku þjóðinni ekki utan hennar.

Í dag er öskudagur. Nú er tími fyrir börn að trítla um í allskonar búningum, syngjandi Gamla Nóa eða Bahama lagið. Sum hafa ef til vill saumað litla poka í skólanum og laumast á víxl að festa þá á hvort annað. En nú eru líka tímaskil í kirkjuárinu; með öskudeginum hefst langafasta

Ég hef skemmt mér konunglega á samskiptasíðunni Facebook undanfarna mánuði. Ég reyni að skrifa eitthvað sniðugt og gáfulegt í stöðuna hjá mér sem gengur misjafnlega vel. Svo bíð ég spennt eftir því hvað fólki finnst um það sem ég skrifaði, hvort einhverjum líki það.

Þú ert í hópnum, ég stend með þér, ég tala vel um þig, ég geng með þér dálítinn spöl, ég deili með þér, ég heimsæki þig, ég bið fyrir þér. Þetta eru miskunnarverk samtímans. Þau kallast á við mannlegar þarfir eins og þær birtast hjá okkur Íslendingum í dag.

Hvers vegna í ósköpunum þarf alltaf að vera að ögra velferð manneskjunnar. Hvað er þá næst, á að lögleiða vændi með góðu eftirliti? Er það næsta afþreying sem Ísland ætlar að bjóða ferðamönnum?

Skírn Jesú er fyrirmyndin að skírn kristinna manna. Frásagan af skírn Jesú veitir okkur upplýsingar um merkingu þessarar athafnar.

Samtímis getum við haldið áfram í viðleitni okkar til þess að brjóta niður ýmsa veggi sem hindra samskipti á meðal okkar mannanna . Þannig getum við tekið þátt í fullnægingu alls réttlætis með Jesú.

Starfsemi frjálsra félagasamtaka byggir mjög á þeim liðsanda sem þar ríkir. Oft er ánægjan og gleðin sem því fylgir að starfa á slíkum vettvangi hið eina sem heldur fólkinu við verkið.

Börnin og foreldranir í níu til tólf ára starfinu í Vídalínskirkju héldu kakó- og vöfflusölu og sendu ágóðann til Sioy safnaðar og tvöfölduðu með því tekjur safnaðarins þetta árið! Lítið eitt verður svo stórt hérna.

Kunningjasamfélagið er eitt af stóru vandamálunum sem Ísland glímir við í dag. Í kunningjasamfélagi ganga þau fyrir sem eru tengd okkur á einhvern hátt, á kostnað hagsmuna heildarinnar. Í kunningjasamfélagi skilgreinum við þau sem eru verð umhyggju okkar og góðra verka, eftir því hvernig þau tengjast okkur.

Því miður er það samt svo að margt kristið fólk áttar sig ekki á því hversu mikil áhrif tíðarandin hefur á viðhorf þess til Biblíunnar. Án þess að taka eftir því nálgast það Biblíuna með því hugarfari sem viðurkennt er af fjöldanum. Og það hefur áhrif. Jafnvel upp að því marki að litið er á Biblíuna sem aukaatriði, eitthvað sem skiptir ekki meginmáli fyrir það að vera kristinnar trúar, og megi því liggja á milli hluta.

Fólk er alltaf að lenda í einelti og jafnvel ofbeldi í blogg heiminum. Sá heimur er stundum eins og heimur út af fyrir sig. Hver sem er getur stofnað bloggsíðu og skrifað nánast hvað sem er. Við erum þó alltaf að læra af reynslunni og átta okkur á að stundum þarf að setja mörkin fyrir fólk því það er ekki fært um það sjálft. Til er fullt af fólki sem virðist ekki hafa neitt annað að gera en að níða náungann á netinu.