Fyrst að Guð hefur skapað heiminn, af hverju lætur hann þá allar ofbeldiskenndar mannverur í heiminn?

Ég hugsa að þú verðir ekki ánægð(ur) með neitt það svar sem ég gef við þessari spurningu. Það er heldur ekki til neitt svar við henni, sem maður verður „ánægður“ með. Forsenda þess að verða ánægður væri að það væru ekki neinar „ofbeldiskenndar mannverur“ í heiminum. Þrátt fyrir þetta ætla ég að skrifa svar, - langt svar í mörgum liðum – svo langt að það reynir til hins ýtrasta á þolinmæði þína.

Ég ætla að reyna að skrifa svarið á mannamáli, - en ef það tekst ekki, þá lætur þú mig vita:

Guð lætur ekki „allar ofbeldiskenndar mannverur í heiminn“. Sá guð sem það gerði væri vondur guð. Sá Guð sem við trúum á er góður. Hann er kærleikurinn. (1.Jóh.4.17).

Ef Guð er skapari alls hins sýnilega og ósýnilega, en hefur samt ekki skapað hið illa, hvaðan kemur það þá?

Það veit enginn. Upphaf og orsök hins illa í heiminum verður ekki útskýrt. Myndin sem dregin er upp í sköpunarsögunni svarar þessu með því eina móti sem við kunnum: Inn í hina friðsælu, saklausu veröld Adams og Evu kemur hið illa í líkingu snáks og tælir þau til að óhlýðnast Guði. Hvaðan hið illa kom er ekki sagt, en eðli þess er óhlýðni við vilja Guðs.

Guð gaf okkur hæfileikann til að greina mun góðs og ills, og treystir okkur til að velja. Reynslan sýnir að þótt við vitum hvað er gott og hvað er illt, veljum við þó ekki alltaf hið góða og gagnlega. Við erum ekki einu sinni alltaf fær um að gera hið góða þótt við vildum það. Guð felur okkur að annast og bera ábyrgð á uppeldi barnanna okkar.

Stundum gleymist þessi ábyrgð. Stundum leggjum við okkur að vísu fram, en það dugar þó ekki til. Allir þeir sem samfélagið dæmir vonda, með öðrum orðum „ofbeldiskenndar mannverur“, voru eitt sinn börn. Hæfileikinn til ills er meðfæddur. Ef ekki er barist á móti honum þá nær hann yfirhöndinni. Þessvegna eru til stríð og blóðsúthellingar, svik, afbrot og allskyns mannvonska.

Ekki bara þú, heldur maðurinn yfirleitt, kynslóð eftir kynslóð hefur horft á bölið og vonskuna í heiminum og spurt: Hversvegna, Guð? Hvernig getur þú látið þetta viðgangast? Ef þú ert góður, eins og sagt er, hvernig getur þú þá látið hið illa sigra í heiminum? Hvernig getur þú látið morðingja vaða yfir löndin og drepa heilu þjóðirnar? Af hverju grípur þú ekki inní og stöðvar illskuna?

Margt fólk sem spurt hefur þessara spurninga og annarra líkra án þess að finna svör, hefur sagst af þeim ástæðum hafa hætt að trúa, - eins og maðurinn sem sagði: „Guð tók frá mér barnið mitt og konuna mína í slysi, ég get ekki trúað á Guð sem lætur slíkt viðgangast“.

- Ég ætla ekki að reyna að halda því fram að ég viti svörin við þessum spurningum, - en af því að ég trúi samt á Guð og treysti honum fullkomlega fyrir lífi mínu og lífi alls heimsins, þá skal ég reyna að segja af hverju:

Guð notar ekki slys til að taka fólk frá ástvinum þeirra. Guð stjórnar ekki slysum. Slys eru ekkert annað en slys. Þau eru hræðileg, þau eru miskunnarlaus og þau eru Guði andstæð.

Er þá samt hægt að tala um almáttugan Guð?

Þegar sagt er: Guð er almáttugur, þá þýðir það ekki að hann stjórni öllu og við engu, og ekkert svigrúm sé fyrir okkur til að taka ákvörðun.

Myndin sem sköpunarsagan dregur upp sýnir það: Guð sagði ekki: Úr því að maðurinn sem ég hefi skapað hefur hæfileika til að óhlýðnast mér, þá treysti ég honum ekki; - þá læt ég hann aldrei lenda í því að þurfa að velja annað en það sem er rétt og gott.

(Þetta sama verður reyndar vandi ykkar sjálfra þegar þið eignist börn sjálf; þið getið ekki tryggt það að börnin ykkar fari þá leið sem þið sjálf kysuð helst. Þið getið t.d. ekki tryggt það að börnin ykkar verði ekki eiturlyfjum að bráð. Þið getið einungis, t.d. með góðu uppeldi minnkað líkurnar. Þið getið bara treyst þeim - og það er ekki svo lítið.)

Guð treystir okkur. Hann treystir okkur líka þegar við erum ekki traustsins verð, og séum við óörugg styrkir hann okkur ef við biðjum hann um það. Ef við biðjum hann ekki, þá getur að sjálfsögðu vel verið að hann styrki okkur samt, en við getum ekki látið eins og það væri sjálfsagður hlutur. Ef við þessvegna lendum í slysi, eða verðum völd að því, þá er rangt að skella skuldinni á Guð og segja : Hversvegna léstu þetta gerast, Guð?

Guð treystir okkur. Hann lætur það viðgangast að hið illa sé til í heiminum. Hann hefur gefið okkur reglur til að fara eftir, hann hefur gefið okkur beint samband við sig til þess að við getum ráðfært okkur við hann í hverjum vanda. Hann hefur gefið okkur hæfileikann til að berjast við hið illa og sigra það. Með Jesú.

Og þegar við samt bregðumst traustinu og gleymum reglunum og ráðfærum okkur ekki við hann, gefur hann okkur fyrirgefningu sína, þegar við höfum áttað okkur aftur.

Ráðgátan um hið illa í heiminum er hinsvegar enn viðfangsefni jafnt almennings sem vísindamanna. Ástæðulaust er að fara langt út í þá umræðu nú. Ég læt eftirfarandi nægja: Guð, sem er skapari alls hins sýnilega og ósýnilega, þ.e. skapari alls, hefur skapað manninn. Hann skapar móður Theresu, sem helgar líf sitt mannkærleikanum, og hann skapar Adolf Hitler.

Sú eðlisfræðilega uppgötvun að hægt væri að kljúfa kjarna, var mjög gagnleg uppgötvun fyrir mannkynið. Þau sem glöddust yfir uppgötvuninni gat ekki órað fyrir því (sem betur fer) að afleiðingin yrði, auk annars, mesta manndrápstæki veraldarsögunnar til þessa.

Maðurinn,sem Guð skapar, hefur marga hæfileika. Marga þeirra er líka hægt að nota til ills. Guð hefur ekki gefið okkur hæfileikana til þess að við beittum þeim til ills. En ef hann hefði einungis gefið okkur þá hæfileika sem hægt er að nota til góðs, þá værum við ekki þær manneskjur sem glíman milli ills og góðs gerir okkur, heldur líkari brúðum á streng. En þá glímu getum við ekki unnið hjálparlaust. Einmitt vegna þessa þurfum við frelsara.

Hlutverk Jesú Krists er að frelsa manninn (okkur) frá hinu illa, frá óhlýðninni við vilja Guðs, frá því að hið illa nái yfirhöndinni. Hinu illa fylgir dauði, tortíming og glötun. Jesú fylgir líf, uppbygging og fyrirgefning.