Af hverju eigum við að óttast Guð?

Orð heilræðavísnanna gömlu og góðu “að óttast Guð sinn herra,” eru oft misskilin, sem og þeim lík orð, guðhræðsla og guðsótti. Við setjum þessi orð og hugtök í samband við skelfingu, en merking þeirra er í raun og veru fremur í ætt við virðingu og lotningu. Það er margt að óttast í lífinu, lánið er brothætt, lífið er valt. Því umgöngumst við það með virðingu og lotningu og við leitumst við að hlúa að því. Og Guð er mikill Guð, æðri og meiri en allt annað. Trúin á Guð er að vita af mörkum sem við virðum og valdi sem er æðra, kærleika sem er svo yfirþyrmandi hreinn og tær, heill og háleitur að okkar breyska sál og veill og valtur vilji stenst engan veginn. Við skelfumst hann samt ekki, við óttumst það að bregðast kærleikanum og eigum umfram allt að bera virðingu fyrir honum. Ef til vill er virðingarleysið eitt mesta mein okkar samtíðar, þar sem yfirgangurinn og frekjan ræður oft för og nánast engu sýnt lotning og virðing. Mannleg samskipti bíða oft hnekki þess vegna, það sjáum við því miður allt of víða.

Kristin trú er fagnaðarerindi Jesú Krists. Það er ekki kristin trú að telja að Guð sé grimmur guð og óttalegur. Myndir gömlu helgisagnanna um víti eru táknmyndir þess raunveruleika þar sem kærleikurinn er ekki til staðar, þar sem ljósinu er hafnað, þar sem lokað er á hið góða. Við eigum erfitt með að ímynda okkur slíkt, af því að Guð lætur sig hvergi án vitnisburðar í mannlífinu, sól hans glitrar jafnvel í gruggugasta forarpolli, en þó er margur sem skapar sér og öðrum víti hér og nú, þegar hatrið ræður för, myrkrið, illviljinn og mannvonskan. Guð er kærleikur, að trúa á hann er að elska hann og náungann, eins og Jesús kennir okkur, að biðja í Jesú nafni er að leyfa ljósi hans að lýsa sér og bægja frá öllu myrkri. Og kærleikur móðurástar og föður er endurskin þess kærleika sem aldrei bregst.