ég er að velta fyrir mér afhverju friðardúfan er alltaf með trjágrein í goggnum og hverskonar trjágrein þetta er?

Dúfur voru húsdýr þegar á dögum Gamla testamentisins. Þær voru kjötmeti hinna fátæku. Dúfan var eini fuglinn sem leyfilegt var að nota til fórna.

Táknmál er algengt í mannlegu samfélagi og ekki einungis bundið kristinni trú. Biblían notar ótal tákn og myndir þegar hún er að lýsa Guði. Dúfa er tákn heilags anda, þegar hún sést koma ofan að. Hún er líka tákn mannsálarinnar og flýgur þá uppávið. Dúfan er einnig tákn hreinleika og ef hún ber olíuviðarblað í nefi er hún tákn friðar.

Olíuviðartré er tákn um gjafmildi Guðs og forsjón. Olíuviðargrein er frá fornu fari tákn friðar, og er þar höfðað til frásagnarinnar um Nóa í 1. Mósebók þar sem segir frá því að vegna synda mannanna, mannvonsku og ranglætis hafi Guð látið vatnsflóð koma yfir jörðina.

Þar er greint frá Nóa sem var vandaður og réttlátur maður. Guð bauð honum að smíða stórt skip, örk og taka í það fjölskyldu sína og kvendýr og karldýr af öllum lífverum jarðarinnar. Þá tók að rigna og rigndi í fjörutíu í daga og mikið flóð varð á jörðinni. Þegar regninu slotaði hóf Nói að sleppa út fuglum. Fyrst hrafni sem átti að finna þurran stað en hann flögraði um og beið þess að vatninu slotaði. Síðan sleppti hann dúfu sem í fyrstu fann ekki fast land og sneri aftur til arkarinnar en þegar henni var sleppt aftur sjö dögum síðar kom hún aftur með olíuviðarblað í nefinu. Dúfan sem kom aftur til Nóa í örkina með olíuviðarkvist í nefinu sýndi að flóðið var í rénun, jörðin að þorna og gróður tekinn að vaxa. Sjá 1. Mósebók 8.kafla.

Nói þakkaði Guði fyrir björgunina þegar hann gekk úr örkinni og Guð gerði við hann sáttmála. Friðardúfan er því tákn sáttmálans milli Guðs um manna um frið og farsæld mönnunum til handa.

Bestu kveðjur,
Jóhanna