Ég geri mér grein fyrir því að Þjóðkirkjan er stór kirkja þar sem menn hafa margar mismunandi skoðanir. En hefur kirkjan eina skoðun á eftirfarandi:
Hver er leiðin til himna?
Eru margar leiðir til himna?
Er hægt að komast til himna á góðum verkum einum saman?
Er hægt að komast til himna með annarri trú en kristinni trú?
Sagði Jesús ekki "Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið, enginn kemur til föðurins nema fyrir mig"? Þýðir það ekki að Jesús er eini vegurinn til himna?
Segir Biblían ekki að öllum lygurum sé búinn staður í eldsdíkinu? Er þá ekki eina leiðin til himna að taka á móti náðarverki Jesús Krists?
Það gengur ekki að hafa þetta óskýrt... ef kirkjan segir fólki ekki leiðina til himna, þá veit fólk almennt ekki leiðina.
Hverju trúið þið, trúið þið Orði Guðs, sem segir að nema við iðrumst þá glötumst við?

Ég þakka þessa spurningu og skal leitast við að svara í fáum orðum.

Þjóðkirkjan er ekki skoðanasamfélag. Þar rúmast margvíslegar skoðanir. Kristin kirkja er samfélag við Jesú Krist, hinn krossfesta og upprisna Drottinn, og leitast við að vera þar sem hann mælir sér móts við okkur. Og þar heyrum við orð hans, er hann talar í Biblíunni, og í boðun og útlegging orðsins, í reynslu kynslóðanna af samfylgdinni við hann, eins og td. hljómar í bænum og sálmum, og loks heyrum við orð hans í sakramentunum.

Þú spyrð um himininn. Þegar við heyrum Jesú tala um himininn þá er gott að hafa í huga að í munni hans og máli Biblíunnar yfirleitt, er orðið himinn gjarna samheiti við Guð. Sama er reyndar að segja um orðasambandið „eilífa lífið“.

Himinninn er það þar sem vilji Guðs er allt í öllu, líf hans og vera, ljós og ást, góðvild og náð umvefur og gagntekur og ummyndar allt.

Glötun er möguleiki. Glötun er það að hafna Guði og lífi hans. Eldsdýkið og önnur álíka heiti um þann veruleika – og þau eru reyndar alls ekki fyrirferðarmikil í Biblíunni, eru tilraunir til að mála sterkum litum þann ólýsanlega hrylling sem það er að vera algjörlega fráskilinn Guði. Okkur er um megn að ímynda okkur slíkt ástand, vegna þess að lífið allt vitnar með svo margvíslegu móti um Guð og hið góða.

Að iðrast er að snúa sér til Guðs. Það er líka orðað svo „að taka afturhvarfi“ sem sagt „að snúa sér við“. Það er til Guðs, til birtunnar, til hins góða og fagra. Sagan sem Jesús sagði um týnda soninn er besta myndin af því. Sá sem snýr sér við og að föðurnum, kemur heim í opinn faðm. Sá sem gerir það ekki fer á mis við það. Og ég tel mig vita að sú tilhugsun nísti hjarta Guðs að nokkur manneskja glatist. Þess vegna dó Jesús á krossinum, til að bjarga týndum sonum og dætrum þessa heims. Þess vegna steig hann niður til heljar, til að leita hins týnda og frelsa það. Það er ekki okkar að dæma. Það gerir Drottinn einn. Okkur leyfist ekki að benda á fólk og afgreiða það til glötunar. Sérhver gæti að sjálfum sér, því öll erum við syndarar í þörf fyrir fyrirgefningu Guðs. Við megum líka vita að Guð sér möguleika, og lætur einskis ófreistað til að ná til manna.

Orð Jesú sem þú vitnar í eru ekki útilokandi orð, heldur umlykjandi orð, og vitnisburður um faðminn hlýja og góða sem bíður þess að umvefja hvern þann sem snýr sér að honum. Og leiðin, vegurinn er Kristur, náð hans, fyrirgefning hans, krossdauði og upprisa. Sú leið er opin, því Jesús lifir og er okkur hjá.

Guð geymi þig.
Karl Sigurbjörnsson