Barnaskírn og Biblían
Sigurður spyr:
Komið þið sæl/sælir
Ég er trúaður maður og var lengi á þeirri skoðun að barnaskírn væri rétt samkvæmt Bibíunni. En núna hef ég komist að því að barnaskírn fyrirfinnst ekki í Bibiunni. Hvað segið þið um það?
Bróðurkveðja
Sigurður
Bryndís Malla Elídóttir svarar:
Sæll og blessaður Sigurður
Ég vona að þú sért enn þeirrar skoðunar að barnaskírn samræmist boðun Biblíunnar því það gerir hún svo sannarlega. Þó vissulega sé það rétt að við getum ekki bent á dæmi þar sem börn eru skírð í Biblíunni þá er þó vísað til þess í Postulasögunni þar sem segir í 16. kafla versum 32-34: “Og þeir fluttu honum orð Drottins og öllum á heimili hans. … og var hann þegar skírður og allt hans fólk. Síðan fór hann með þá upp í hús sitt bar þeim mat, og var hann og allt heimafólk hans fagnandi yfir því að hafa tekið trú á Guð.” Þarna má gera ráð fyrir að börn hafi ekki verið undanskilin, þó vissulega sé það aðeins ályktun út frá orðunum. En þarna er kannski líka lýst einni af fyrstu skírnarveislunum! Lengi vel var skírn fullorðinna mun algengari í kirkjunni og fylgdi trúarafstöðu og afturhvarfi manna en þegar kirkjan hafði unnið sér sess á ákveðnum svæðum þá varð barnaskírnin þar ríkjandi. Ef við reynum að miða við einhvern tíma getum við sagt með vissu að þegar komið var fram á miðaldir þá var skírn barna hið algildi í kirkjunni nema á kristniboðssvæðum.
Þegar við hugsum um skírnina þá verðum við að hugsa um það sem hún er, merkingu hennar og tilgang en ekki bara athöfnina sjálfa. Í skírninni eignumst við náð Guðs, fyrirgefningu hans, líf og sáluhjálp. Við þiggjum kærleika hans sem veitist okkur skilyrðislaust og að fyrra bragði. Þetta boðar Nýja testamentið okkur og það sem meira er þá eru mörg dæmi þar að finna, þar sem einstaklingar t.d. börn hljóta allt þetta fyrir trú annara. Dóttir Jaírusar (Lúk. 8:40-56), sonur konungsmannsins (Jóh. 4:49-53) og lamaði maðurinn sem borinn var af vinum sínum til Jesú (Lúk. 5:17-24), allt eru þetta dæmi þar sem hinir sjúku koma ekki sjálfir til Jesú heldur veitist þeim náð hans vegna trú annara. Og þannig er það einnig með skírn barna. Þau eru borin til Jesú vegna trúar foreldra sinna og ástvina og taka með því við þeirri gjöf sem skírnin er. Já, skírnin er gjöf Guðs til okkar, helgur leyndardómur þar sem Kristur tekur okkur að sér, gerir okkur að sínum börnum og færir okkur við það fyrirheiti um eilífan kærleika sinn. Barnaskírnin leggur mun ríkari áherslu á gjöf skírnarinnar en skírn fullorðinna gerir og einnig sýnir hún á svo sterkan hátt hvernig náð Guðs, kærleikur hans og blessun veitist okkur án þess að við þurfum eða getum unnið neitt til þess að verðskulda hana. Fyrir börnin sem eru skírð á fyrstu vikum eða mánuðum sínum þá er það þeirra mikla blessun að hafa frá svo unga aldri verið helguð Kristi, merkt krossi hans bæði á enni sitt og brjóst. Þau eru strax frá bernsku Guðsbörn, þau tilheyra kirkju hans og þó þau síðar eigi eftir að læra að þekkja hann mis mikið eða vel eins og við vitum, þá verður skírnin aldrei frá þeim tekin eða náð Guðs.
Eigum við ekki að láta Krist sjálfan hafa lokaorðin í þessum vangaveltum sem í raun segja allt sem segja þarf: “Leyfið börnunum að koma til mín og varnið þeim eigi, því að slíkra er Guðs ríki (Mark. 10:14).”
18/8 2006 · Skoðað 3598 sinnum
Ummæli frá lesendum
- Ágúst skrifar:
Gott og vel, en er þá ekki bara nóg að blessa barnið og leyfa því síðan sjálfu að taka afstöðu til þess hvort það vill láta skíra sig? - Kristján Ari Sigurðsson skrifar:
Ég var bara að spá hvernig getur smábarn tekið ákvörðun um að fylgja Guð? - sigurður skrifar:
Sæl Bryndís.
Þakka þér fyrir svarið.
Það eru samt nokkur atriði sem ég sé í öðru ljósi en þú.
Þú vitnar í Postulasöguna 16 v32-34. Þar sem talað er um að allt heimilsfólk hafði tekið skírn. Seinna er sagt að fólkið fagnaði yfir því að hafa tekið trú á Guð. Þarna situr hnífurinn í kúnni. Hverning geta ungbörn fagnað einhverju.
Er ekki Barnaskirn eiginlega barnablessun eins og tíðast í hinum mörgu Kirkjum á Íslandi.
Þá gafst mér önnur dæmi svo sem dóttur Jaríusar. Jesús læknaði dótturinna fyrir trú Jaríusar og eins var með vinina sem báru veika manninn á börum. Þeir höfðu trú á að Jesús gæti læknað.
Síðan vitnar þú Mark 10:14 "Leyfið börnunum að koma til mín og varnið þeim það eigi, því slíkra er Guðs ríki"
Er ekki Jesús að tala um afstöðu okkar til Guðs. Við verðum að koma eins og börn með barnslegu trausti til Guðs. Slíkra er Guðs ríki. Guð þráir að við komum til að í fullu trúartrausti rétt eins og börnin gera til foreldrana.
Guð blessi þig.
kv Stefán - Ágúst skrifar:
Það er athyglisvert að spyrjandinn gengur út frá sem mælisnúru hvort barnaskírn er nefnd beint í Biblíunni eða ekki. Í fyrsta lagi tel ég að margar sagnfræðilegar ályktanir hafi verið dregnar af veikari heimildum en við höfum um barnaskírnina. 16. kafli Postulasögunnar er að mínum dómi nær ótvíræð heimild um barnaskírnir í frumkirkjunni. En spurningin er líka hvort allar trúarlegar athafnir okkar þurfi endilega að eiga sér ótvíræða hliðstæðu í Biblíunni. Margt í helgihaldi og kristnu athæfi, ef svo mætti komast að orði, og kristinni siðfræði byggir á meginþemum og grundvallarhugsunum trúarinnar. Þannig er barnaskírn ein sterkasta prédikunin sem fyrirfinnst um að náðin er frí og kemur til okkar, en verðskuldast ekki fyrir verk né dáðir og verður aldrei sótt eins og fullorðinsskírn hefur tilhneygingu til að lauma inn hjá fólki. Þær eru líka ófáar sálarkreppurnar sem fullorðinsskírendur ganga í gegnum vegna þess að skilaboðin eru að eftir skírnina séu þeir í sérstökum hópi og gangi annan veg en ,,hitt fólkið". En svo ganga fullorðinsskírendur óvart sama veg og ,,hitt fólkið" og taka þátt í lífinu sjálfu. Og á bakvið hnakkahárin hvíslar lítill púki að þeim að þeir séu miklir syndarar og að ÞEIR hafi snúið baki við Guði. Skírnin er ÞEIRRA ákvörðun, ekki gjöf, og ÞEIR verða að haga sér með einum eða öðrum hætti til að missa ekki af náðinni sem þeir urðu fengu af því að ÞEIR tóku þá ákvörðun að láta skíra sig. Áherslan er öll á ÞEIM, ekki náðarríkum Guði. Slík hyggja er angi verkaréttlætingar, sem ætíð hefur verið andstæða trúarinnar á náðarríkan Guð. Spámennirnir í G.T., Jesús og Lúter voru allir að berjast við þá hyggju, að náðin veittist fyrir verk mannanna. Þess vegna er barnaskírn á meðal dýrmætustu tækja kristinnar trúar til að viðhalda boðuninni um fría náð Guðs og á sér þar að auki svo sterka fyrirmynd í Biblíunni að jafnvel bókstafstrúarfólk þarf ekkert að óttast. - Aðalheiður skrifar:
Ég hlustaði á sérdeilis áhugaverðan endurtekinn þátt í útvarpinu í kvöld þar sem m.a. var komið inn á skírnina - og þar sem bent var á þessa síðu. Forvitnin rak mig í að fletta upp spurningunni um skírnina, barna- og fullorðinna. Verandi hvoru tveggja (skírð sem barn í Þjóðkirkjuna og unglingur í annan söfnuð) er ég engu nær varðandi "skírn" eftir þetta svar hér að ofan. Ég skil ekki ennþá hvort barnanna minna tveggja er "frelsaðra" eða "nær Jesú" (sbr. ofangreint); það sem á sínum tíma var einungis "helgað" inn í "söfnuð Guðs" og ekki skírt fyrr en rétt fyrir fermingu (þar sem öðruvísi gat það ekki fermst) eða það yngra sem var skírt inn í Þjóðkirkjuna á sínum tíma við 3ja mánaða aldur, og er að velta fyrir sér hvort það fermist í vor.
Bestu kveðjur. - Sigurður Pálsson skrifar:
Einn skýrasti ritningarstaðurinn sem styður réttmæti barnaskírnarinnar er að mínu mati í Kólossubréfinu, þar sem skírninni er líkt við umskurn, en sveinbörn voru umskorin átta daga gömul. Þá má benda á ritgerð Sigurbjörns Einarssonar biskups, Skírn - ungbarnaskírn í ritgerðasafni hans Coram Deo.
Langar þig að bera fram spurningu? Gerðu það þá hér.
Þín ummæli
Forsíða ·
Skoða svarflokka ·
Höfundar ·
Leit