Ég var að pæla, hver var Daniel? Það er til einhver Daniels bók og það stendur margt gott um hann í henni en í "book of revelations" stendur að spádómarnir hans hafi verið ósannir og væri talað einsog hann væri antikristur og eitthvað... Getur þú svarað þessari spurningu?

Komdu sæl/l.

Daníelsbók Gamla testamentisins getur varla talist til hefðbundinna spádómsbóka Biblíunnar, hún er fremur „apókalýptískt“ rit sem „opinberar“ áætlanir Guðs um framgang sögunnar. Ritinu var fyrst og fremst ætlað að gefa svör við aðstæður þrenginga og mótlætis. Það kemur heim og saman við þá staðreynd að flest bendir til þess að ritið hafi orðið til seint á helleníska tímanum þegar makkabeastríðin voru í hámarki um 165 f. Kr.

Sagan sem bókin segir gerist á tímum útlegðar Ísraelsmanna í Babýlon á 6. öld f. Kr. Aðalpersóna hennar er einn af þeim sem fluttir höfðu verið nauðungaflutningum frá Suðurríkinu Júda til Babýlon. Sá heitir Daníel og gat hann ráðið drauma og lesið í óræð tákn betur en nokkur annar í hans samtíð. Eitt af aðaleinkennum opinberunarrita er sögupersóna úr fortíðinni sem varpar ljósi á framtíðina. Túlkanirnar hafa hins vegar fyrst og fremst með „samtímann“ að gera.

Daníelsbók 2-7 segir frá ráðningu drauma Nebúkadnesars babýloníukonungs og táknsins á veggnum í veislu Belsasars konungs svo og Daníel í ljónagryfjunni. Síðastnefnda frásagan er án efa ein sú frægasta í bókinni. Daníel lýsir því að heimsveldin (Babýloníumenn, Medar, Persar og Grikkir) muni líða undir lok og að mannssyninum (Dan. 7.9-14) verði gefið eilíft vald, heiður og ríki.

Daníelsbók 8-12 fjallar um fleiri drauma og sýnir Daníels sem snerta hina síðustu tíma. Boðskapur textanna snýst um umskipti: Niðurrifsöfl samtíðarinnar munu líða undir lok og í hönd fer tímabil Guðs ríkisins. Guðsmyndin sem dregin er upp í ritinu sýnir einn Guð sem konung og herra alheimsins. Hún endurspeglar hvorki þjóðerni né sögulegar staðalmyndir einnar útvalinnar þjóðar. Í 12. kafla koma athyglisverðar hugmyndir um upprisu dauðra sem eru einstakar fyrir allt Gamla testamentið.

Kristin kirkja sá mjög snemma í þessum textum spádóma um komu Jesú Krists. Lýsingin á komu mannssonarins og upprisu dauðra í Daníelsbók var túlkuð í ljósi frásögunnar af lífi, dauða og upprisu hans.

Opinberunarbók Nýja testamentisins minnir um margt hvað form og innihald varðar á Daníelsbók Gamla testamentisins. Þetta rit er skrifað í bréfastíl og minnir þar af leiðandi á bréf Nýja testamentisins. Maður að nafni Jóhannes skrifar til sjö safnaða í Litlu-Asíu (Tyrklandi nútímans). Opinberunarstefið snýst um atburði sem gerast handan veruleikans en á síðustu tímum munu þeir birtast sem frelsandi heimur. Þessu nátengt er hugmyndin um dóm á efsta degi. Ýmislegt styður þá skoðun að þessi texti hafi orðið til þegar kristnu söfnuðirnir í Litlu-Asíu urðu fyrir ofsóknum á tíma Dómitíanusar keisara. Átökunum er lýst sem baráttu góðs og ills á hinum síðustu tímum sem hlýtur að enda með sigri hinna góðu. Óvininum mun eytt verða í fyllingu tímans (Opb 19.20). Það er því vonin sem einkennir allt ritið eins og orð Jesú gefa til kynna: „Sjá, ég kem skjótt“ (Opb 3.11; 22.7, 12, 20).

Hvergi í Opinberunarbókinni er sagt berum orðum að sýnir eða spádómar Daníels hafi verið ósannir. Efniviður bókarinnar er eingöngu að litlu leyti sóttur beint í Daníelsbók. Þó má sjá skyld stef sem tengjast notkun talna og dagatals annars vegar og borginni Babýlon sem orðin er táknmynd illskunnar, skækja, viðurstyggð jarðarinnar, hins vegar. Efniviðurinn er sóttur í mörg önnur spámannarit, til dæmis Jesajaritið, ekki síst í lokaköflunum (21.1-22.5) þar sem meðal annars er unnið með stef úr Jesaja 65.16-17. Síðasti hluti bókarinnar (Opb 22.6-21) er jafnframt síðasti hluti Biblíu kristinna manna. Í þessum texta birtast fjölmörg stef úr Gamla og Nýja testamentinu. Þar segir um spádómsorð bókarinnar að ekki megi bæta við þau né fella nokkuð út. Þetta ákvæði er í samræmi við ákvæðin í 5. Mós. 4.2 og 13.1.

Kristinn Ólason