Mér finnst kristinn boðskapur með eindæmum fallegur. Frá því ég fermdist hefur mér hins vegar aldrei fundist hann gefa sannfærandi mynd af heiminum. Eftir því sem ég hef aflað mér meiri upplýsinga gegnum tíðina, því meira hef ég dregið tilvist Guðs í efa. Mér sýnist þessi þróun ekki vera að snúast við. Mér finnst ég ekki getað trúað "blint" án þess að spurja og efast. Spurning mín er: Er ég trúleysingi?

Víst sýnist sitt hverjum um það hvað er trú og hvað er trúleysi og breytast þau viðmið sjálfsagt á milli kynslóða og eftir tíðaranda. Ein grundvallarregla í lútherskri guðfræði er a.m.k. sú að menn eigi að forðast það að setja sig í dómarasæti gagnvart náunga sínum hvað þessi mál varðar. Enn síður ættu menn að upphefja sjálfa sig á grundvelli trúarsannfæringarinnar. Gagnvart eilífðarmálunum fer vel á því að auðsýna auðmýkt – enda er það ekki á færi takmarkaðra einstaklinga að skilja hið ótakmarkaða.

Í þeim anda svara ég því til að ákveðin skilgreining á því hver er trúaður og á hvaða forsendum er að einhverju leyti persónubundin. Trú a.m.k. í mínum skilningi jafngildir ekki blindu, heldur þvert á móti opnar hún augu okkar fyrir ýmsum þáttum í okkar eigin fari og annarra. Ég þykist greina það á spurningu þinni að trúarglíma þín hvetji þig til nánari sjálfsskoðunar og er það vel. Þar er þó ekki skeytingarleysinu fyrir að fara sem er leiður fylgikvilli nútímans.

Matthías Jochumsson, það mikla trúarskáld, lýsir hugarástandi sínu á einum stað með orðunum “Ónýt verk og ónýt trú”. Hann glímdi sjálfur við efann og horfði oftar en einu sinni ofan í það sem virtist vera gapandi tóm tilgangsleysis og dauða. En afstaða hans var sú að Guð einn frelsi manninn og kalli hann til samfélags við sig. Í kveðskap sínum ákallar hann gjarnan Guð sem tekur okkur eins og við erum. Við mætum honum með veikleika okkar og allan farangur efasemda og breyskleika og Guð tekur okkur opnum örmum.

Þau mót mannsins við Guð geta birst í margri mynd en hver sá sem leitar návistar Guðs er í mínum huga einlægur trúmaður. Og treysti hann því að hann geti mætt skapara sínum í einlægni lítur hann heldur ekki svo á að efinn og tilvistarglíman meini honum aðgang að Guði eða setji hann í flokk trúlausra.

Með kveðju,
Skúli S. Ólafsson