Ég er að velta fyrir mér nafngift andvana fædds barns.

Ég eignaðist andvana dóttur sem ég var nánast fullgengin með fyrir mörgum árum. Í mörg ár var hún aldrei nefnd með nafni bara stúlkan sem við misstum. En fyrir nokkrum árum þá fannst mér að þessi stúlka hefði átt að fá nafnið María og mér fannst það miklu betra að tala um Maríu en stúlkuna sem við misstum. Nú er ég að setja nýjan legstein á leiði þessarar stúlku. Er mér leyfilegt að skrifa þar María í staðinn fyrir andvana fætt stúlkubarn?

Nú er nafgift og skírn tvennt ólíkt.

Þannig að ég er að velta þessu fyrir mér.

Kveðja,
Doróthea

Kæra Dorothea.

Þakka þér fyrir spurninguna. Það er auðvelt að svara henni: Já, þú mátt og skalt skrifa nafnið María á legsteininn því það er nafnið sem þú hefur gefið henni.

Eins og þú vísar til þá var áður fyrr venja að skrifa eingöngu óskírð dóttir eða óskírður sonur föður eða móður á legstein andvana fæddra eða þeirra sem ekki lifðu nógu lengi til að hljóta skírn. Þessir tímar eru liðnir. Á undanförnum árum hafa foreldrar sem missa börn í móðurkviði verið sérstaklega hvött til þess að gefa þeim nafn. Eins og þú segir sjálf þá er nafngift og skírn sitt hvað. En eins og skírnin er nauðsynleg þegar hægt er að koma henni við, er nafngiftin það ekki síður. Við hugsum um börnin okkar sem við missum áður en þau fæðast sem einstaklinga sem við ekki náðum að kynnast, og af því að þau eru sjálfstæðar, litlar manneskjur þurfa þau að eiga sitt nafn. Það er alveg sama forsenda fyrir því að gefa því barni nafn sem deyr í móðurkviði eins og því sem vex upp og verður fullorðinn maður. Eins og segir í Jesajabókinni (43.1) Óttast þú eigi því að ég frelsa þig. Ég kalla þig með nafni. Þú ert minn.

Barnið sem deyr í móðurkviði lítur ekki ljós þessa heims. En það sér ekki heldur allt það myrkur sem finna má í mannheimum. Það dvelur áfram í því ljósi Guðs sem því var búið þegar það fékk líf í móðurkviði. Heimkynni þess er eilíf miskunn Guðs. Við eignumst í skírninni réttinn til að kallast Guðs börn. Börnin sem ekki auðnast að fæðast inn í þennan heim eru alltaf Guðs börn. Og hann kallar þau með nafni. Það er okkar að gefa þeim það nafn.

Kærar kveðjur, Kristján Valur