Á það sér einhvern Biblíulegan rökstuðning að Jesú hafi dáið á staur en ekki krossi?

Samkvæmt frásögum guðspjalla Nýja testamentisins var Jesús Kristur krossfestur, eins og reyndar fjöldi annarra samtímamanna hans.
Rannsóknir á samtímaheimildum leiða í ljós að krossfestingin var til forna útbreidd aftökuaðferð, sem var meðal annars mikið notuð af
Rómverjum. Í hinu rómverska samhengi var krossfestingin póltísk og hernaðarleg refsing, sem helst var notuð í fælingarskyni, til þess að
stuðla að ró og friði í ríkinu og koma í veg fyrir uppreisnir. Af þessum sökum fór krossfestingin gjarnan fram á fjölförnum stöðum. Hér var um óvenju hrottalega dauðarefsingu að ræða, sem venjulega átti sér stað í kjölfar pyntinga, til dæmis hýðinga, en í Rómaveldi var hún einkum notuð á sérstaklega hættulega afbrotamenn og meðlimi lægstu stétta þjóðfélagsins. Krossfestingin bar vitni um grimmd stjórnvalda og fullkomna auðmýkingu fórnarlambsins, sem oft var látið hanga nakið á
krossinum svo dögum skipti, þar sem það var auðsótt bráð fyrir villidýr og hrægamma. Víða voru lóðréttu armar krossins látnir standa og hinir dauðdæmdu þá aðeins látnir bera þverspýtuna á leiðinni á aftökustaðinn.

Í guðspjöllunum er lítið sagt um framkvæmd krossfestingarinnar eða meðferðina sem Kristur fékk í aðdraganda hennar. Það er þó ástæða til
að árétta að hér var um hrottalega aftökuaðferð að ræða og samkvæmt samtímaheimildum var Pílatus þekktur fyrir sérstaklega harðneskjulega
stjórnunarhætti. Hvort tveggja leiðir líkum að því að krossfesting Krists hafi verið mjög þjáningarfull. Það er þó fátt sem bendir til
þess að Kristur hafi fengið hörkulegri meðferð en almennt var venja með þá sem enduðu líf sitt á krossi. Vegna þeirrar reynslu sem fólk hafði
af krossfestingum var óhugsandi fyrir hið nýja trúarsamfélag að birta myndir af Kristi á krossinum. Á fyrri hluta fjórðu aldar lét svo
Konstantínus keisari, af virðingu við Jesú Krist, banna að nota krossfestinguna til að taka afbrota- og uppreisnarmenn af lífi. Eftir
að hætt var að nota krossfestinguna sem aftökutæki og kristin trú hafði hlotið viðurkenningu yfirvalda, virðist uppruni krossins smátt og smátt hafa að fallið í gleymsku, og í kjölfarið leysti krossinn sem sigurtákn pyndingartækið af hólmi.