Ég tel mig vera trúaða þar sem ég trúi á Guð en Kirkjan virðist afneita mér af því að ég trúi ekki á Jesú. Ég trúi því að Jesú hafi verið mjög merkilegur maður uppi á sínum tíma en ég trúi ekki á hann. Ég var viðstödd jarðaför um daginn og það virtist vera algert skilyrði að trúa á Jesú til að fá blessun við þessa athöfn. Ég spyr því: Get ég verið jörðuð í kirkju á Íslandi?

Komdu sæl.

Þetta er stór spurning og varðar miklu. Þess vegna færðu tvö svör. Eitt stutt og einfalt og annað langt og efnismikið.

Fyrra svarið.

Ef þú óskar þess að fá að hvíla í vígðri mold og fá útför frá kirkju þá verður það þannig. Þú þarft einungis að tryggja það að þau sem munu annast útförina viti vilja þinn.

Síðara svarið.

Tilgangur útfararathafnarinnar er alltaf fyrst og fremst sá að fela hinn látna miskunn Guðs. Útfararathöfnin er eins og áningarstaður á leiðinni frá andláti til jarðsetningar. Við komum saman á þeirri leið til þess að bera þann sem dó fram fyrir Guð í kirkju hans, til þess að þakka fyrir líf hans og biðja Guð að taka á móti honum í eilífu ríki sínu. Kristin kirkja eins og þjóðkirkjan, gerir það í Jesú nafni. Við trúum því að enginn gjörþekki manninn nema Guð einn og honum treystum við fyrir öllu í lífi og í dauða.

Það kemur ekki fram í spurningu þinni hvort þú ert skráð í þjóðkirkjuna eða aðra kirkju, eða trúfélag. Meginreglan er sú að þau sem skráð eru í þjóðkirkjuna séu jarðsett í kirkjugarði nema þau hafi látið í ljós þann vilja að fram fari bálför og duftinu sé dreift á víðerni, samkvæmt ákveðnum reglum þar um.
Fólk sem er utan kirkju eða tilheyrir öðrum trúfélögum getur óskað eftir því að fá að hvíla í óvígðum reit. Ef engin slík ósk liggur fyrir þá er það jarðsett í kirkjugarði. Þegar vilji um útför í kirkju og leg í vígðri mold liggur fyrir, er ekki spurt eftir trúarskoðunum hins látna eða mismunandi áherslum í trúarefnum. Hinsvegar reyna prestar að taka tillit til þess í útfararathöfninni sjálfri og einkum í minningarorðunum og forðast að tala þannig eins og verið sé að gera hinum látna upp einhverjar skoðanir sem hann eða hún hafði ekki. Þar gildir fyrst og fremst að vera heiðarlegur gagnvart hinum látna og gagnvart þeim sem bera hann til grafar.

Vel kann að vera að einhverjir einstaklingar, jafnvel prestar, myndu gera athugasemd við trú þess sem hafnar því að Jesús sé eitt með föðurnum og að sá sem hafi séð hann hafi séð Guð, eins og Jesús sagði um sjálfan sig og guðspjöllin tilgreina. Það getur líka vel verið að þeir spyrji sig hvort þeir geti jarðað þá samkvæmt gildandi siðum og venjum, eins og handbók kirkjunnar gerir ráð fyrir. En þjóðkirkjan hafnar þeim ekki. Það eiga þjónar hennar ekki heldur að gera. Þjóðkirkjan hafnar sannarlega engum sem til hennar leitar. Og alls ekki þeim sem af einhverjum ástæðum geta ekki tileinkað sér játningar hennar eða trúarkenningar að fullu, eins og til dæmis það grundvallaratriði að Jesús Kristur sé sonur Guðs og sjálfur Guð. Um það getur enginn maður sannfært annan mann. Það getur enginn nema Guð sjálfur. Sá Guð sem gefur lífið hér á jörð og einn á ráð á hinu eilífa lífi með sér. Þar mun hann um síðir ljúka upp leyndardóminum um guðdóm sinn.
Okkar verk á jörðu er einungis að leggja þann sem deyr í faðm Guðs, með táknrænum hætti útfararathafnarinnar. Það gerum við sannarlega í nafni Jesú Krists sem kallar okkur til þjónustu guðsríkisins.

Kærar kveðjur,
Kristján Valur Ingólfsson